Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Firenze
Firenze

Home - Profile - Archives

Onze laatste weken in Florence

Posted on 5/4/2009 at 16:30 - 0 Comments - Post Comment - Link

1 juli
Voordat de vader van Johan overleed, hebben we nog wat steden bezocht, zoals Lucca en Pisa. Ik kan me door deze nare gebeurtenis, die al snel volgde na het bezoek aan deze steden, niet meer zoveel herinneren. Van Lucca is me de prachtige vertolking bijgebeleven van de beroemde componis Puccini door studenten van het plaatselijk conservatorium. Lucca is de geboortestad van Puccini(1858). Toen we Ivo naar Pisa brachten, eind april, hebben we deze stad wat beter bekeken. 21 Jaar geleden waren we ook al in Pisa en daarvan herinner ik me de Campo dei Miracoli(Veld der Wonderen), waar de kathedraal, de doopskapel en de beroemde scheve toren van Pisa staan. In 1173 is meen met de bouw van de toren begonnen, maar door de zachte zanderige ondergrond begon deze vrijwel direkt te hellen. Met de bouw van de Duomo is een eeuw eerder begonnen. Deze stijl zou het voorbeeld worden voor Pisaans-Romaanse kerken in heel midden-Italië. De Duomo is vooral bekend om de bronzen zuiddeurenj(1180), Cimabue's mozaïek"  Christus koning"(1302) en Giovanni Pisano's verrassende preekstoel(1302-1311).

20 juli
Het is tijd om de zus van Johan te bezoeken, die samen met A. en P. in een dorpje in de buurt van Cortona verblijft. Na een verkoelende duik in het zwembad rijden we met z'n allen naar Cortona. Volgens de mythe is de stad Cortona zo oud als Troje. Toen de Etrusken in de achtste eeuw v.C. arriveerden, was de stad al een bloeiend centrum. Het is heerlijk om een ijsje te eten op een terras in deze middeleeuwse plaats met z'n prachtige steile oude straatjes.
P. met haar mooie rode krullen en lichtblauwe ogen trekt volop de aandacht. In het Museo Diocesano zijn twee werken van Fra Angelico te bewonderen, "de Maria-Boodschap en "Madonna en kind met heiligen". Deze Florentijnse schilder en monnik bracht tien jaar door in het Dominicanenklooster van Cortona.

27 juli
Vandaag gaan we naar H. en M. die in Umbrië vakantie houden, vlakbij Orvieto. Orvieto is een prachtige stad, gelegen op een verbrokkelde vulkanische rots. Uiteraard willen we deze oude Etruskische stad graag gekijken. Richting |Umbrië worden we overvallen door een enorme regenbui, vergezeld van hevig onweer.Als we aankomen staat er een heerlijke Italiaanse lunch op ons te wachten. Na de lunch vertrekken we naar Orvieto en bezoeken we de Duomo van Orvieto, de "Gouden Lelie van de Italiaanse kathedralen" volgens paus Leo XIII. Aanleiding voor de bouw was het mirakel van Bolsena(1263) waarbij bloed uit een gewijde hostie gedropen zou zijn tijdens de mis in het dichtbij gelegen Bolsena. Binnen worden we verrast door twee kapellen vol fresco's. Eén met schilderingen over het mirakel van een lokale schilder(14e eeuw). De kapel er tegenover laat fresco's zien van "Het laatste Oordeel" door de Toscaan Luca Signorelli(eind 14e eeuw). Michelangelo heeft zich sterk laten beïnvloeden door dit werk van Luca Lignorelli. Daar de bui die we op weg naar Orvieto tegenkwamen inmiddels Orvieto heeft bereikt, besluiten we "un cafè" te nuttigen in het dorp. Juist als we besluiten richting restaurant te vertrekken, stroomt het barretje vol met toeristen. Als ik me verbaas over het werkelijk onverstaanbare "Italiaans" dat ik om me heen hoor, realiseer ik me dat deze mensen uit voormalig Oost-Europa komen en Pools spreken. Ik herken in elk geval de woorden de klanken. Het "rooms-katholieke" Italië is bijzonder in trek bij onze Oost-Europese buren, niet in de laatste plaats vanwege het feit dat de vorige paus van Poolse afkomst was. Bij het restaurant aangekomen, blijken de ruitenwissers van de auto niet meer te werken. Vast een doorgebrande zekering. Als deze vervangen is, doen ze het gelukkig weer. Het is al laat als we weer richting Florence vertrekken en ik schrik toch wel even als blijkt dat de auto niet wil starten. Ook is de stuurinrichting geblokkeerd. Na een half uur gepuzzel en gepruts met zekeringen draait in elk geval de motor en werkt de stuurinrichting weer. De ruitenwissers zwijgen echter opnieuw. Enfin, het is droog, dus wagen we de rit naar huis. Met behulp van de garage in Nederland is alles de volgende dag snel opgelost en werkt alles weer naar behoren.

In juni heb ik nog bezoek gehad van J. en daarna van M.  J. was op doorreis naar Bologna voor een "bio-danza" congres. En voor M. was het lang geleden dat zij in Florence was. We hebben een leuke tijd gehad en ik ben blij met hun bezoek, omdat ik diverse keren alleen met Jerry en Maxime was. Johan moest toch regelmatig op reis in Europa. Met M. ben ik naar het afscheidsfeest, een "pot-luck" party ter ere van Valerio geweest bij Diane en Mark, die hun huis openstelden voor het hele koor. Daar hebben we ook nog de opname van onze opera "Dido and Anaeas" op video bekeken. Alleen "de maestro" zelf is er niet. Het feit dat Valerio zelf niet komt opdagen, wordt door Italianen niet zo heel vreemd gevonden. Tenslotte heeft hij niets toegezegd, behalve dat hij misschien zou komen. Wij hebben in ieder geval uitbundig genoten van alle lekkere gerechten, hapjes, dolces en drankjes. We worden door Kathrin en Anna thuisgebracht.

31 juli
Het zomerse weer houdt al weken aan, en dat mag ook wel na dit natte voorjaar. Er zijn waarden van 38 graden Celsius gemeten. En dan is het veel te warm om.  in de stad te zijn. al trekken de vele toeristen zich daar niets van aan. En ook de muggen trekken zich er niets van aan, ze steken er lustig op los. Na alle chemische middelen, probeer ik nu een natuurlijk middel uit. Het mag niet baten, de muggen hier hebben een voorkeur voor natuurlijke middelen. Na en half uurtje rondsnuffelen, banen ze zich gewoon een weg door de "Andirobaolie"(?), "Neemolie", Citronella, Eucalyptus, Geranium, Litsea, Lavendel, Mint en nog veel meer. "In de natuur helpen deze stoffen om muggen op een afstand te houden", vermeldt de verpakking. De spray ruikt zo aangenaam dat ik het hele huis ermee besproei. Eigenlijk verbaast het me niets dat de muggen er ook dol op zijn. Ik heb in ieder geval een heerlijk nieuw "parfum" ontdekt voor maar € 13,50 per 100 ml.
Intussen is Vincent met een vriend gearriveerd om hier vakantie te vieren. Johan is nog steeds druk met zijn boek, dus ga ik een paar keer per week met de jongens naar het strand in de buurt van Pisa. Het zeewater is aan de warme kant, maar nog wel verkoelend genoeg. De meeste Italianen werken de hele maand juli door, totdat op 1 augustus de "nationale uittocht" begint. Vele middenstanders sluiten de hele maand augustus, of op z'n minst voor drie weken. De grote supermarkten blijven gewoon open. Ook Ivo heeft zich inmiddels met een vriend bij ons gevoegd. De bank en een matras op de grond voldoen prima als slaapplaats voor de jongens. Ivo's vakantie begon ermee dat hij een dag te vroeg op het vliegveld in Eindhoven aankwam. Ruim op tijd dus voor de vlucht naar Milaan de volgende dag. In Milaan in het jeugdhostel aangekomen, kregen we de volgende sms: "Hoi, ik lig hier serieus met twee harige Arabieren van ongeveer boven de 40 op één kamer". Eén van deze mannen liet zijn slaap vergezeld gaan van enorme snurkgeluiden. Vervolgens werd hij wakker, keek geschrokken om zich heen, ging zich douchen om vervolgens weer te gaan slapen. Deze procedure herhaalde zich diverse malen gedurende de nacht. De jongens waren dan ook niet teleurgesteld dat ze de volgende nachten in Turijn zouden doorbrengen. Vanuit Cinque Terre zijn ze richting Florence vertrokken. Vrijdag 1 augustus hopen ze Rome te gaan bekijken en van daaruit naar Napels en Palermo. Reuze spannend allemaal.

3 augustus
Op uitnodiging van een collega van Johan vertrekken we voor een paar dagen naar de "Italiaanse Rivièra". Hij raadt ons aan om een tussenstop te maken in het plaatsje Gubbio, want het is toch ruim vier uur rijden naar de kust. Gubbio is een schilderachtig dorpje gelegen op een rots. Het hotel waar we verblijven, wordt gerund door een leuke Italiaanse familie die hun uiterste best doen om het ons naar de zin te maken. Later blijkt dat ze nog meer hotels hebben en ook nog twee restaurants. We besluiten bij één van de restaurants te gaan eten en ons te laten verrassen. Het kwaliteit van het eten is uitzonderlijk goed en we genieten met volle teugen.
De volgende dag vertrekken we richting Numana, vlak onder Ancona. We spreken af met S., de collega van Johan, in de buurt van het strand. Het blijkt dat een gedeelte van het strand al gedurende 30 jaar gehuurd wordt door een aantal Bolognese families die elkaar min of meer kennen. Dit is in Italië geen uitzondering, want de stranden zijn privaatbezit. Om ieder jaar verzekerd te zijn van een plaats op het strand, wordt gedurende het hele jaar huur betaald. De Italianen gaan doorgaans in augustus en een gedeelte van september op vakantie en soms ook nog tussendoor als het weer goed is. De huizen waar men tijdens de vakantie verblijft zijn veelal familiebezit en worden aan de kinderen doorgegeven. Als ouders overlijden, worden de huizen zelden of  nooit verkocht, dat is niet gebruikelijk. De huizen blijven in de familie. Wel worden ze soms verhuurd. S. nodigt ons uit om met zijn boot een tochtje langs de kust te maken. De boot blijkt een lange houten sloep te zijn met een stevige motor. Een gedeelte van de kust van Numana is alleen te voet te bereiken. Vanuit de boot hebben we een geweldig uitzicht op de ruige rotsen. Het is heerlijk verkoelend op het water. Terug wil S. er een beetje vaart in zetten omdat we stroomopwaarts moeten varen. Hij waarschuwt voor wateroverlast en geeft alvast wat handdoeken. Johan en S. zijn doorweekt als we weer aanleggen bij de steiger. Het zoontje van S. en ik slaan de handdoeken om ons heen  en wij blijven gelukkig redelijk droog. Het bootje glijdt nou ook niet bepaald rustig door het water. We bonken op de golven en af en toe knijp ik 'em behoorlijk. Ik zag de boot al omslaan en ons als een stel drenkelingen ronddobberen. Uiteindelijk komen we veilig in de haven aan. Om weer van de boot naar land te komen, hijsen we ons weer in een andere boot, waarna we naar de kade geroeid worden door twee schippers, die de hele dag niets anders doen. Uiteraard worden ze er voor betaald.

Na twee prachtige dagen aan de Italiaanse rivièra vertrekken we weer richting Florence, alwaar Ivo en Joost op huis, hond en kat gepast hebben. Het is nog steeds snikheet in Florence. De komende twee weken zullen in het teken staan van afscheid nemen van allerlei mensen die ons dierbaar zijn geworden en van inpakken. We zullen zo veel als we kunnen mee naar huis nemen, tenslotte hebben we een aanhanger. Johan gaat later terug naar Florence met een gehuurde bus om zijn boeken en de rest van de spullen af te halen. Dan weten we in ieder geval zeker dat de boeken snel in Nederland aankomen. Het voelt vreemd om na een jaar weg te gaan uit een plaats die zo vertrouwd is geworden. Wat zullen we de mensen die we ontmoet hebben en die we als onze vrienden beschouwen missen. Wat zal het raar zijn om geen Italiaans meer te spreken en na te denken over hoe je iets moet zeggen. Ik neem afscheid van Pierro en Vanio, de eigenaren van de gastronomia waar ik dagelijks vers brood haalde en andere lekkernijen. En van de eigenaar van de dierenwinkel die ik een jaar gesponsord heb met voedsel voor Jerry en Maxime. Van schrik begint de man me op beide wangen te zoenen en kan er ook niet goed mee ophouden. Ik ben blij dat er geen andere klanten in de winkel staan. Zo'n drama is het afscheid nu ook weer niet. En zo volgt het ene afscheidsetentje op het andere afscheidsetentje...............................  Op 15 augustus vertrekken we 's morgens vroeg naar Nederland en komen rond middernacht aan in Apeldoorn, waar we opgewacht worden door Vincent. Ik denk dat Jerry en Maxime in de gaten hadden dat we nu echt naar huis gingen, want Maxime heeft de hele reis bijna geen kik gegeven en Jerry was ook opvallend rustig. Misschien is voor hen de uitdrukking "oost west, thuis best" meer van toepassing dan voor ons. De tijd zal het leren.  




 


mei in Florence

Posted on 2/7/2008 at 21:00 - 0 Comments - Post Comment - Link

2 mei
Vannacht is de vader van Johan, mijn schoonvader en de opa van Vincent en Ivo plotseling overleden. Omdat hij al ruim anderhalf jaar nierdialyse patiënt was en het afgelopen halfjaar na een operatie in kritieke toestand op de "intensive care" heeft doorgebracht, hebben we er wel voor gevreesd. De laatste maanden is z'n conditie behoorlijk achteruit gegaan en is hij steeds erg moe. Maar als het trieste bericht dan komt, blijkt dat we er niet op zijn voorbereid. Ivo is net anderhalve week terug in Nederland en als we de jongens bellen, reageren ze net zo ongelovig als wij. Dieptriest vertrekken we met Jerry richting Nederland en nemen ook de achtergebleven spullen van Ivo mee. Giovanna is zo lief om voor Maxime te zorgen. Thuis in Nederland aangekomen treffen we twee verdrietige jongens aan. Ook zij hebben er veel last van dat hun opa er niet meer is. Zondag gaan we naar het ouderlijk huis van Johan, waar opa ligt opgebaard. Het is allemaal erg onwezenlijk en als we opa zien, lijkt hij zo ver weg. We worden er allemaal nog verdrietiger van. Bijna iedereen is er en dan is het toch wel een troost dat we met velen zijn, vijf kinderen met aanhang en wel twaalf kleinkinderen. Het is prachtig weer en we brengen de rest van de dag voornamelijk in de tuin door .Er worden mooie herinneringen opgehaald en we kunnen net zo vaak en lang bij opa kijken als we willen, hoe verdrietig dat ook is. Nu dringt pas goed tot ons door dat we niet meer met hem kunnen praten, hem onze belevenissen niet meer kunnen vertellen en zijn stem nooit meer zullen horen. Alleen via een dvd want Johan heeft zijn vader vorig jaar een paar keer geïnterviewd over zijn leven. Het is een mooi interview geworden en alle broers en zussen krijgen een exemplaar. Iedere nacht waakt er één van de kinderen bij opa. Op de dag dat er gecondoleerd kan worden, komen er vele famlieleden en vrienden langs. Het doet ons goed dat zoveel mensen willen delen in ons verdriet. En dan is het donderdag 8 mei, de dag waarop we definitief afscheid van opa moeten nemen en hem naar zijn laatste rustplaats moeten brengen. En net zoals de afgelopen week, schijnt de zon weer volop. Emotioneel kijken we toe hoe opa zijn huis wordt uitgedragen en naar de kerk wordt gebracht. Na een mooie persoonlijke dienst gaan we met de rouwstoet op weg naar de begraafplaats waar ook oma begraven ligt. De kinderen dragen hun vader naar het graf en dat is een aangrijpend moment, want nu wordt opa weer "herenigd" met oma, die hij zo lang heeft moeten missen. Nu zijn ze er beiden niet meer en dat voelt leeg en koud. Leo, Johan's oudste broer houdt een laatste bewogen toespraak. We volgen de predikant en de ouderlingen naar de condoléancekamer van de begraafplaats en er is nog een laatste gelegenheid om medeleven te betuigen. Weer zien we veel familieleden en vrienden langskomen. We beseffen nu des te meer hoeveel mensen op opa gesteld waren en van hem hielden. En wat een bijzondere vader, schoonvader en opa hij is geweest met oprechte interesse in zijn kinderen en kleinkinderen. Wat zullen zijn kleinkinderen hem ook missen, de aandacht, de logeerpartijen, de trampoline, de schommel, de glijbaan, de cadeautjes, de bolussen, de snoeppot en niet te vergeten, opa's soep die altijd klaar stond als je op bezoek ging. Opa was een bijzonder mens.

Johan en ik brengen nog een week bij de jongens door en er zijn uiteraard nog vele zaken te regelen rondom het overlijden van de vader van Johan. Ivo is zijn vakantiebaantje bij de belastingdienst begonnen en Vincent gaat terug naar Enschede. Op moederdag gaan we nog
bij mijn zus en zwager langs, waar we moederdag vieren met mijn vader en moeder.
15 Mei vertrekken we weer naar Florence en we realiseren ons dat er iets wezenlijks in ons bestaan is veranderd. We weten nog niet goed hoe we dit een plaats moeten geven.

In Florence gaat alles weer gewoon verder. Johan moet weer aan het werk en ik ga weer verder met Pilates, Italiaanse les en de zanglessen met het koor voor onze opera "Dido en Aeneas". Het is kort dag, want de uitvoering, "il spettacolo", zoals ze hier zo mooi zeggen, zal op 12 juni plaatsvinden. En we hebben nog geen enkele keer met musici geoefend. De zaterdag voor de uitvoering is er gelukkig een musicus met een keyboard aanwezig en oefenen we met de welluidende klanken van een clavecimbel. "Non è male", zegt Valerio, onze koorleider en dat betekent eigenlijk dat het best goed gaat. Want hij is natuurlijk nooit helemaal tevreden. "Quasi perfetto" is ook één van zijn geliefde uitspraken. We mogen niet mopperen. Dan krijg ik de schrik van m'n leven. Op 13 juni voetballen Nederland en Frankrijk tegen elkaar en aan ons de vraag of we ter ere van dat gebeuren het "Wilhelmus" en de "Marseillaise" willen zingen. Valerio kijkt mijn kant op en ja, inderdaad, ik ben de enige Nederlandse in het gezelschap. Aangezien  J. mee is naar deze "rehearsal" kijk ik haar hulpeloos aan. Maar aan haar gezicht zie ik dat we vanmiddag geen duo gaan vormen. Dan moet ik het maar alleen doen. Plotseling komt er een vlaag van nationalistisch besef over mij heen en ik besluit het "Wilhelmus" als sopraan ten gehore te brengen. Wat mij bezielt weet ik niet, maar het is doodstil en zuiverder dan nu heb ik nog nooit gezongen. Applaus aan het einde. Kathrin, één van onze Duitse koorleden zegt dat ze geëmotioneerd is. Een mooier compliment dan dit kan een mens toch niet krijgen. Ik mag ons volkslied regel voor regel voorzingen en de anderen proberen het te herhalen. Net zo lang tot het mij goed in de oren klinkt. Omdat Valerio ons het hele jaar door om de oren heeft geslagen met opmerkingen als "abbastanza bene"(redelijk), "quasi perfetto"(bijna perfect) en "non è male", besluit ik deze termen ook maar eens te gebruiken. Aan het einde heb ik geen stem meer over. Dat is natuurlijk niet zo vreemd, als je zo vaak iets moet voorzingen.
De uitvoering komt steeds dichterbij. We worden allemaal wat nerveus, want we hebben maar één avond om met alle musici erbij te oefenen en de volgende dag, 12 juni is de uitvoering al. Drie uur achter elkaar oefenen we. De musici, behalve de pianiste spelen deze opera voor het eerst. Erg gewaagd van Valerio. Maar volgens hem komt alles goed morgen. Gewoon lekker zingen en relaxed zijn. "Divertimi", "zorg dat ik me vermaak" zegt Valerio met een lachend gezicht. De soliste, die de partij van "Belinda" voor haar rekening zal nemen, vindt niet dat ze op de juiste plaats staat met de andere solisten, "Aeneas" en "Dido". Ze maakt er een klein drama van. Als een mokkend kind loopt ze rond en we beginnen allemaal last van haar gestress te krijgen. Als tijdens een kleine pauze Valerio vraagt wat er aan de hand is, zegt hij dat ze kan gaan staan waar ze maar wil staan. Onze ster wil voor de piano staan. Iedereen denkt er het zijne/hare van.
Eerst even iets over deze opera van Henry Purcell(1689). Het libretto(= de tekst) van de opera is geschreven door Nahum Tate, gebaseerd op het boek Aeneas van Vergilius.Vergilius leefde van 70 tot 90 v.Chr. en schreef gedurende tien jaar dit boek om Rome en speciaal keizer Augustus te verheerlijken. Volgens dit boek stamde Rome(en in het bijzonder ook keizer Augustus) af van de Trojanen. De hoofdrollen worden vertolkt door Dido(of Elissa): Dido was afkomstig uit Tyrus. Haar echtgenoot is gedood door haar broer, Pygmalion. Na dit drama is Dido met veel goud en andere schatten uitgevaren en heeft Carthago gesticht. Aeneas: Een held uit de Trojaanse oorlog. Na de val van Troje(de geschiedenis van het houten paard) heeft Aeneas Troje met veel schatten verlaten. Het is helaas niet gelukt om de vrouw van Aeneas uit het brandende Troje te redden. Belinda: Hofdame van Dido, misschien ook wel haar zuster. De tovenares en de heksen: Deze willen niet dat Troje herleeft in Carthago en zijn dan ook uit op de ondergang van Aeneas en Dido. In het eerste bedrijf, na de ouverture vraagt Belinda aan Dido haar zorgen te vergeten. Dido wil haar liefde verbergen, omdat ze er niet zeker van is dat de liefde wederzijds is. De tweede vrouw hoopt er op dat Carthago een grootse toekomst tegemoet gaat en dat Troje zal herleven: zij hoopt op een huwelijk tussen Dido en Aeneas. Dido bezingt de deugden van Aeneas. Belinda, de tweede vrouw en het koor zeggen dat Dido geen gevaar hoeft te vrezen: Aeneas houdt ook van Dido. Dan verschijnt Aeneas. Hij verklaart dat zijn lotsbestemming de liefde voor Dido is. Cupido doet de rest! Aeneas vraagt Dido om mededogen met hem, vooral ook om zijn rijk. Belinda wenst dat de liefde overwint. Het koor zingt over de triomf van de liefde. Tot slot een triomfantelijke dans. Helaas, de tovenares ligt al op de loer. In het tweede bedrijf komt de tovenares op onder begeleiding van de strijkers. De strijkers scheppen een dreigende sfeer. De heksen broeden een plan uit om de jachtpartij die voor het huwelijk zou worden gehouden te verstoren door een donderbui. Ze willen Dido en Aeneas naar het hof terugdrijven om zo de gelegenheid die de jachtpartij zou bieden voor de ontluikende liefde te verstoren. Het koor(ook een echokoor) begeleidt het geheel met een dans van de furiën, met donder en bliksem en afschuwelijke muziek. Het verhaal begint heel plezierig met de jachtpartij in het woud. De tweede vrouw vertelt het verhaal van Actaeon, die in ditzelfde bos door zijn eigen honden werd verslonden. Dit is misschien een slecht voorteken. Aeneas verschijnt met een geweldige kop van een wild zwijn. Dido huivert ervan. Direct daarna breekt de gearrangeerde donderbui los. Iedereen zoekt een veilig heenkomen. De (nagebootste) Mercurius brengt Aeneas de boodschap om diezelfde nacht te vertrekken naar Italië. Aenaes klaagt over zijn bitter lot, maar stemt toe te vertrekken en Dido in de steek te laten. Na de prelude door het orkest komen de zeelui aan het woord. Er wordt vrolijk en op een beetje ruwe manier gezongen over het op handen zijnde vertrek uit Carthago. De toverares en de heksen vieren hun overwinning met vrolijk gezang. Intussen maken ze nieuwe plannen. Aeneas moet door een storm op zee worden getroffen en omkomen. De heksen verheugen zich er op dat Elissa(Dido) vandaag moet bloeden en dat Carthago morgen in vlammen op zal gaan. In het laatste tafereel lijkt het alsof  Dido berust in haar lot. Aeneas komt terug en wordt geconfronteerd met een woedende Dido omdat hij haar zomaar in de steek heeft gelaten. Dido is niet te vermurwen, ook niet als Aeneas zich bedenkt en toch bij Dido wil blijven. Ze vindt het alleen maar laf als hij zich nu pas bedenkt. Het koor zingt dat grote geesten(zoals Aeneas) tegen zichzelf samenspannen. Dido zingt haar klaagzang en met de woorden "Remember me" sterft ze. Tenslotte zingt het koor een lied om te rouwen om Dido: "with drooping wings ye cupids come". De klaagzang van Dido is zeer beroemd. Een diep treurig einde over de afloop van de liefde tussen Dido en Aeneas.
Henry Purcell werd naar alle waarschijnlijkheid geboren in 1659 in Londen. Ook zijn vader Thomas was musicus en maakte deel uit van de Koninklijke Kapel. Toen Henry tien jaar oud was, werd hij koorknaap bij de Koninklijke Kapel. In 1679 werd hij organist van de Westminster Abbey. Zijn hele verder leven is Purcell in dienst geweest van de koningen die Engeland in die tijd regeerden, Karel II, Jacobus II en daarna Willem van Oranje en koningin Mary. Hij schreef vele werken voor de kerk en voor het hof, maar ook voor het toneel, zoals
Dido en Aeneas, The Fairy Queen en King Arthur. Zijn vele "anthems"(een soort kerkelijke gezangen) zijn beroemd en daarnaast "Ode for Saint Cecilia's Day. Toen koningin Mary overleed in 1695 schreef Purcell muziek voor de begrafenis, die een jaar later ook uitgevoerd werd op de begrafenis van Purcell zelf. De muziek van Purcell is op zijn mooist als deze uitgevoerd wordt op oude instrumenten, zoals bijvoorbeeld een clavecimbel. Voor de aanvang van de uitvoering doen we nog wat stemoefeningen en nemen nog wat moeilijke stukken door. Tot onze verrassing mogen we de opera deze avond tweemaal opvoeren. We kijken elkaar verbaasd aan. Waar hebben we dat aan te danken? Inmiddels is de zaal volgestroomd met belangstellenden. In het midden zie ik Giovanna, Carla en Pier Luigi. Wat leuk dat ze gekomen zijn, want Johan heeft alleen de generale repetitie kunnen bijwonen. En die was toch wel erg rommelig. De zaal puilt inmiddels uit en de rest moet buiten de zaal luisteren. Op aanraden van Valerio proberen we wat minder serieus te kijken, want het is toch geen straf om zo'n prachtig stuk te mogen zingen? En inderdaad, afgezien van wat kleine missers gaat het eigenlijk geweldig. Uiteindelijk zijn we geen professionals, maar amateurs op dit gebied. Het publiek gaat zelfs staan tijdens het applaudiseren en we voelen ons er een beetje verlegen mee. Het is de beloning voor een aantal maanden keihard oefenen met Valerio. Ik zie meer bekenden van de universiteit en ook de president van het EUI is er. Even Giovanna, Carla en Pier Luigi begroeten. Pier vraagt of ik even wil wachen en loopt naar de parkeerplaats. Hij komt terug met een prachtig boeket met paarse calla's, witte rozen en hortensia's. Wat een lieve attentie, ik voel me een echte "operadiva". Ik zal ze allemaal missen als we weer in Nederland zijn. Maar zover is het nog niet. Eerst het tweede optreden voor een aantal genodigden. Een soort toegift aan het einde van een congres. Ook deze mensen zijn enthousiast en we worden ook uitgenodigd voor het diner. Een leuke afsluiting en ook erg op z'n plaats, want van al dat zingen, wordt een mens behoorlijk dorstig en hongerig. Als we aan het einde van de avond afscheid nemen, vraag ik Valerio nog even of hij tevreden is met de uitvoering. Over de musici(ik denk dat hij de violistes bedoelt) was hij niet bijzonder te spreken, maar over de solisten en het koor wel. Maar ja, wat kun je verwachten als je bij de generale repetitie musici en zangers voor het eerst met elkaar laat kennis maken. Ik vind het wonderlijk dat alles toch nog zo goed is verlopen en daarmee is er ook een einde gekomen aan mijn "operacarrière". :(  Later in de week worden we zelfs uitgenodigd voor een receptie met de president van de universiteit samen met de theatergroep.

30 juni
Inmiddels is de temperatuur hier behoorlijk opgelopen tot zo'n 36 graden Celsius. De hele maand mei heeft het hier uitbundig geregend. Voor deze tijd van het jaar is dat volgens de Italianen niet gebruikelijk. Ze verontschuldigen zich regelmatig voor het weer. Maar het weer is het weer, daar valt weinig aan te veranderen. In mijn ogen is het Toscaanse landschap "verdacht" groen. "God's water stroomt hier overvloedig over God's akker", dat is duidelijk. Florence heeft veel te lijden gehad van overstromingen, zelfs zo vaak dat Middeleeuwse schrijvers concludeerden dat de stad gesticht moest zijn door Noach. De laatste overstroming van 1966 heeft nog zo'n 35 mensen het leven gekost, waarbij er honderden Florentijnen dakloos zijn geworden. Ook zijn er vele kunstwerken verloren gegaan. Debet zijn de Arno, door Dante beschreven als "een vervloekte, heilloze greppel", het smeltwater van de Apennijnen en de ligging van Florence zelf, omringd door heuvels en net aan de benedenstroom van de Sieve, de grootste zijrivier van de Arno. In "Diary of Florence in Flood"(1966) beschrijft een een Amerikaanse auteur, K.K. Taylor een apocalyptische scène van de Arno, die volgde na 40 dagen haast ononderbroken regen gedurende oktober en november. In de ochtend van 5 november 1966 raasde zo'n 500.000 ton water door de stad. Er is veel langetermijnschade aangericht aan gebouwen en kunstwerken, ook door grote hoeveelheden stookolie, pas afgeleverd voor de winter en nu uit de kelders gespoeld door het water, dat op sommige plaatsen wel zes meter boven het straatniveau stond. Tot op vandaag is men in twee grote laboratoria nog altijd bezig de schade van één nacht aan schilderijen en sculpturen te herstellen.Inmiddels zijn er maatregelen genomen om overstromingen te voorkomen door de kades van de Arno flink op te hogen. Mocht je dus van plan zijn om in de maanden oktober tot en met april/mei door Toscane te trekken, neem dan in ieder geval een paraplu, kaplaarzen en  regenjas mee. Zeker geen overbodige luxe.


   




Pasen in Venetië

Posted on 14/4/2008 at 23:00 - 1 Comments - Post Comment - Link

22 maart
Rond 09.00 uur vertrekken we met de bus naar het station vanwaar we met de trein richting Venetië zullen reizen. Met de Eurostar, want die is ons naar Rome uitstekend bevallen. Ivo blijft liever in Florence om Pasen met z'n vrienden hier door te brengen. Hij is met carnaval al naar Venetië geweest. En de dieren moeten natuurlijk ook verzorgd worden. Venetië ligt op zo'n kleine 300 km van Florence, dus zal de reis een uur of drie duren. Gewapend met i-pod, tijdschriften en boeken installeren we ons op onze zitplaatsen. Rond 13.20 uur komen we in Venetië aan. We wachten tot we de juiste veerboot(vaporetto) hebben naar het stadsdeel Dorsoduro, waar ons hotel "Bell'Arti" ligt. Op het "Canal Grande", het water van de lagune dat als een "S" door het oude centrum loopt, verbaas ik me over de veelheid aan gebouwen, paleizen(palazzi), huizen, balkons, kerken en de schilderachtige kleuren. Iedereen heeft wel eens foto's van Venetië gezien, maar in werkelijkheid is het nog betoverender en sprookjesachtiger. Een wereld op zich, zonder autoverkeer, want Venetië is afgesloten voor alle autoverkeer. En erg ver zou je per auto niet komen met al die bruggetjes, trappen en nauwe steegjes. Het historisch centrum van Venetië ligt in de grootste lagune van de noordelijke Adriatische Zee. De stad wordt door twee landtongen van de zee gescheiden en heeft zo'n 70.000 inwoners. Venetië is behoorlijk aan het vergrijzen, omdat veel jongeren richting vaste land vertrekken. Deels omdat een aanzienlijk aantal woningen in vervallen toestand verkeren. Deze huizen zijn aangetast door vocht en de huren zijn extreem hoog vergeleken bij andere Italiaanse steden. De gerestaureerde appartementen zijn in veel gevallen in handen van rijke niet-Venetianen uit Italië of het buitenland. Daardoor is er woningnood ontstaan, die zorgt voor een steeds grotere leegloop. Vanwege de uitgebreide economie was Venetië een zeer vermogende stad in de vijftiende eeuw. Een groot deel van deze vermogens werd geïnvesteerd om de stad te verfraaien. Ook werden opdrachten aan diverse kunstenaars gegeven, ook aan kunstenaars van buiten. Belangrijke kunstschilders als Bellini, Titiaan, Giorgone en Tiepolo leefden en werkten hier. De mooiste verzameling bevindt zich in de "Galleria dell'Accademia". Componisten als Vivaldi, Scarlatti, Tsjaikovsky, Wagner en Stravinsky hebben hier gecomponeerd. Van het gevaar dat Venetië bedreigt, zijn echter weinig mensen op de hoogte. Het ecologisch evenwicht in de lagune is ernstig verstoord. Door bijvoorbeeld benodigde werkzaamheden op het gebied van havenuitbreiding en landbouw, de aanleg van nieuwe industrieterreinen en het Tronchetto parkeereiland. Er moest gebaggerd worden ten behoeve van olietankers die het nieuwe industriegebied Marghera moesten kunnen bereiken. Dit heeft allemaal geleid tot het vaker voorkomen van overstromingen, waardoor de stad  moeilijk begaanbaar wordt. De professionals weten niet goed hoe het hoge water het beste onder de duim gehouden kan worden. De afgelopen jaren is men wel begonnen de kanalen één voor één droog te leggen om het vervuilde slib, dat de fundamenten van gebouwen aantast te verwijderen. Gelukkig blijven de toeristen toestromen, onwetend van de eventuele ondergang waarmee Venetië bedreigd wordt. En dat is maar goed ook, want het toerisme is wel de belangrijkste bron van bestaan in Venetië. Als we zijn ingecheckt in ons hotel, besluiten we naar Piazza San Marco te gaan, het beroemdste plein van Venetië, waar de "Basilica di San Marco" staat. Deze kerk heeft zo'n duizend jaar dienst gedaan als spiritueel centrum, symbool van macht en gezag. Na diverse verwoestingen werd een nieuwe basiliek gebouwd, mooier dan ooit tevoren. In 1094 was de bouw voltooid. Het grootste gedeelte aan decoratie werd pas in 1204 aangebracht. Tijdens de Vierde Kruistocht werden grote hoeveelheden kunstschatten door de Venetianen uit Constantinopel "meegenomen". De kerk is beroemd vanwege de goudkleurige mozaïeken die bijna elke oppervlak in de basliliek bedekken. In mijn ogen doet het interieur somber en donker aan, maar de huidige basiliek dateert dan ook uit de dertiende eeuw en is in Byzantijnse stijl gebouwd. Even buiten Piazza San Marco drinken we een cappucccino met een dolce en vergapen ons daarna aan de vele handgemaakte beschilderde maskers van papiermaché. Het zijn kunstwerken op zich en we besluiten er twee als souvenir mee te nemen. Eigenlijk kun je Venetië niet verlaten zonder een masker te hebben aangeschaft. In één van de vele winkeltjes zag ik een aardige tekst hangen: "People rarely tell the truth but give them a mask and.....they will". Ivo heeft Venetië met carnaval bezocht en dat was een belevenis op zich. Het is die dag "verplicht" om met een masker rond te lopen. Veel mensen hebben zich in schitterende Middeleeuwse kledij gestoken en aan het einde van de dag is er een verkiezing van de mooist aangeklede gemaskerde persoon. Het nadeel is dat het gigantisch druk is, niet alleen met Venetianen maar ook met toeristen die deze dag willen meemaken. De volgende morgen bezoeken we het "Palazzo Venier dei Leoni"(achttiende eeuw). Hier is de collectie avant-gardistische kunst te bewonderen die is verzameld door Peggy Guggenheim, een Amerikaanse millionairsdochter, die in 1921 naar Venetië is geëmigreerd. Zij zag het als haar missie om de kunst uit haar tijd te verzamelen en te beschermen. Er hangen onder andere werken van Max Ernst(een aantal jaren haar echtgenoot), Picasso, Kandinsky, Magritte en Chagall. Ook al hou je niet van moderne kunst of avant-garde, bijna alles dat zij verzamelde is de moeite van het bekijken meer dan waard. We kijken nog bij haar graf, want ze wilde tussen haar kunstwerken begraven worden. Naast haar graf is nog een graf waar de honden, die zij tijdens haar leven verzorgde zijn bijgezet. Als we nog wat door de stad wandelen, glijden de zware zwarte gondels langzaam door het water. Het is te koud om een gondelvaart te maken. En dat is te zien aan de blauw van de kou verkleumde, in dekens gehulde toeristen op de boten. Misschien lukt het ons in een ander jaargetijde als de zon zich wat meer laat zien. Het weer blijft fris en het is maar goed dat er zoveel musea en kerken zijn. Daar is de temperatuur tenminste behaaglijk. 's Nachts in het hotel lig ik te rillen, zo verkleumd ben ik overdag geweest. Later hoor ik dat er in de winter en in het voorjaar een Siberische koude wind over Venetië kan waaien die je tot op het bot doet verkleumen. Venetië wordt immers niet door bergen beschermd tegen deze wind. Ik denk dat deze ongenode Siberische gast met Pasen ook in Venetië rondwaarde. De beste tijden om naar Venetië te gaan zijn september/oktober, eventueel november als het weer zacht is en april/mei. In juli/augustus wordt in Venetië van laagseizoen gesproken, omdat toeristen de stad dan mijden vanwege de verzengende hitte. Ook in Venetië bevinden zich veel kunstwerken in de kerken en paleizen waarvoor ze gemaakt werden. De Duitse schrijven Goethe heeft eens gezegd dat in het werk van Venetiaanse kunstenaars te zien is, dat zij de wereld ervaarden als een helderder en vrolijker plek dan de meeste mensen. Ik ben het helemaal met hem eens. Daarnaast is er in de "Galleria dell' Accademia" ook nog een schitterende collectie kunstwerken te bewonderen. Hier hangen schilderijen van Venetiano, Bellini, Tintoretto, Tiepolo, Giorgione en anderen. Volgens mij doen de kunstwerken in de Galleria dell'Accademia niet onder voor het "Uffizi" in Florence. De volgende dag, Tweede Paasdag, rest ons nog de klokketoren van San Giorgio Maggiore. Zelfs nu, in de Paaskou staat er een lange rij voor de kassa en de lift naar de toren. Vanaf het platform heb je een mooi uitzicht op de lagune met de vele eilanden en de hele binnenstad van Venetië. Vanwege de "Siberische" kou blijft niemand lang boven. De meeste toeristen nemen wat foto's, lopen even rond en gaan weer met de lift naar beneden. Om weer wat op temperatuur te komen, haasten we ons naar een cafeetje voor een cappuccino. We besluiten te lunchen in een restaurant alvorens richting station te vertrekken. De Eurostar wordt verwacht om 18.30 uur. Verbazingwekkend dat in een land waar het verkeer zo chaotisch is, de treinen gewoon op tijd rijden. Vertragingen zijn er nauwelijks. Op de lege stoel naast Johan neemt een man plaats. Het blijkt dat je een kaartje kunt kopen voor de Eurostar ook al is deze vol. Je betaalt vol tarief, maar je hebt geen recht op een zitplaats. Meestal stappen er altijd wel wat mensen uit bij een tussenstop en heb je alsnog een zitplaats. Als de plaats opgeëist wordt door mensen die wel een zitplaats hebben gereserveerd, dan heb je pech en moet je alsnog staan. De man stelt zich voor als Ghilberto, nadat hij naar onze namen gevraagd heeft en waar we vandaan komen. Ook wil hij weten of we getrouwd zijn en of we kinderen hebben. Een beetje veel voor een eerste kennismaking in de trein. Hij is op weg naar Rome, de eindbestemming van onze Eurostar. Ik krijg een onbehaaglijk gevoel bij het idee dat we tot Florence met deze man moeten doorbrengen, maar ik weet niet waarom. Gelukkig associeert hij Nederland met voetbal, Ajax en Johan Cruyff. Hij weet veel namen van voetballers uit die tijd en lijkt wel een encyclopedie. Plotseling richt Ghilberto het woord tot mij en zegt: "So you are a blond woman". Ik kijk de man niet begrijpend aan, pak mijn i-pod en boek en weet niet anders te mompelen dan: "Esatto"(correct.) De penetrante zweetgeur die de man vergezelt, doet mij hopen dat de stoelen alsnog bezet zullen worden. En ja, mijn schietgebed wordt verhoord. Een jong stel neemt naast ons plaats en Ghilberto moet zijn stoel verlaten. Hinderlijk blijft hij achter "zijn" afgestane zitplaats rondhangen. Hij leunt met zijn arm zo uitgebreid over de stoel van de man naast Johan, dat deze niet normaal gebruik kan maken van zijn hoofdsteun. Na verloop van tijd vraagt de man of Ghilberto zijn arm kan weghalen. Ghilberto probeert steeds om met ons in contact te blijven en merkt op dat wij ons lang kunnen concentreren op een boek. Hij heeft niet echt in de gaten dat we weinig tot geen zin in een gesprek hebben. Althans ik niet. Bovendien vertikt hij het om Italiaans te spreken, omdat hij persé in het Engels wil converseren. Om de man niet teleur te stellen, vraagt Johan of hij ook van lezen houdt. Als antwoord pakt hij een linnen tas uit het bagagerek en haalt een boek over "Peter Gabriel" tevoorschijn, de zanger die het Zuid-Afrikaanse regime aanklaagde met het nummer "Biko", een verzetsstrijder die is vermoord voor zijn idealen. Kennelijk is hij van onze lichting, want natuurlijk kennen we Peter Gabriel. Hij laat ons een tekst uit de biografie over Peter Gabriel lezen en vraagt ons of we het eens zijn met de inhoud. Ons Italiaans reikt niet zo ver dat we helemaal begrijpen wat er staat, dus moeten we hem teleurstellen. Plotseling staart Ghilberto gebiologeerd naar de schouder van Johan, buigt zich voorover en plukt er iets af. Als Johan vraagt wat er is, antwoordt hij: "a hair on your shoulder", alsof hij iets heel zeldzaams gevonden heeft. Op hetzelfde ogenblik komt er verder op in de trein een plaats vrij en Ghilberto vertrekt. Johan en ik kijken elkaar aan en denken vermoedelijk hetzelfde. Een beetje zonderling, deze man. We zien hem niet meer terug en dat is wel zo rustig. Rond 22.00 uur zijn we weer in Venetië en ik bedenk dat ik nog een keer terug wil, maar dan met mooi weer. Er is zoveel dat ik niet heb gezien. Het Dogenpaleis, waar de "doge"(in die tijd machthebber) woonde en de belangrijkste raden van de stad vergaderden. De gondelwerf San Trovaso, De Santa Maria Gloriosa dei Frari en de Santa Maria delle Pietà, waar Vivaldi ooit muziekles gaf. En uiteraard één van de eilanden.
26 maart
Johan en Ivo vertrekken voor een week naar Nederland. Johan voor werk en Ivo om zijn C.V. en aanverwante documentatie op te sturen naar de rockacademies in Tilburg en Rotterdam. De volgende dag word ik opgebeld dat Ivo een gedeelte van de documentatie is vergeten mee te nemen. Of ik dat even per expresse en aangetekend op wil sturen. Het moet er binnen twee dagen zijn. Een fluitje van een cent denk ik en begeef mij naar het dichtstbijzijnde postkantoor. In mijn beste Italiaans leg ik uit wat de bedoeling is. Het blijkt niet mogelijk. Ik moet naar een internationaal postkantoor ergens in de binnenstad. De rij wachtenden achter mij wordt steeds langer. Ik kijk de loketmevrouw hulpeloos aan en vraag of er echt geen enkele manier is om de envelop vanuit dit postkantoor binnen twee dagen in Nederland te bezorgen. Er wordt druk overlegd en ja hoor, via internationale post(?) is het toch mogelijk. Ik begrijp er niets meer van. Wel hebben ze mijn fiscale code nodig en m'n paspoort. Nee, een fiscale code heb ik niet want ik werk hier niet. En m'n paspoort ligt "a casa". Nou vooruit, dan maar zonder deze gegevens. Ik vul een formulier in, betaal  € 26,50 en overhandig alles aan de loketmevrouw. Ik bedank haar omstandig: "grazie molto" en "buona giornata".  Met een zucht van opluchting verlaat ik het postkantoor. Wat een bureaucratie, ergerlijk gewoon. En nu "rilassare un po"(een beetje relaxen.) Ondertussen is de envelop aangekomen in Nederland. Te laat voor één aanmelding, maar misschien lukt het met hetgeen Ivo wel heeft kunnen opsturen.
3 april
Vandaag zijn Johan en Ivo teruggekomen uit Nederland. Om 17.30 uur staan ze met bagage bij de parkeerplaats. De laatste 60 kilometer richting Florence hebben ze in de file doorgebracht. Meer dan drie uur zijn ze onderweg om van Pisa in Florence te komen. Het fileprobleem is hier regelmatig gigantisch. Misschien volgende keer toch met de trein vanuit Pisa naar Florence.
12 april
Met het weer wil het nog niet echt. Gisterenavond hevige regelval. Daar staat Toscane trouwens om bekend. En werkelijk alles staat blank in het centrum. Op één of andere manier loopt het water slecht weg. Niet zo vreemd als ik het aantal afvoerputten in onze straat tel. Er zit weinig systeem in de afwatering, dus beland je snel in een modderpoel. We horen dat april inderdaad erg regenachtig kan zijn, maar dat het in mei puffen van de warmte wordt. We zullen zien, iedere zonnestraal is welkom, want ik snak naar zon, zon en nog eens zon.


Santa Croce, Arezzo en Assisi

Posted on 19/3/2008 at 23:10 - 1 Comments - Post Comment - Link

23 februari
Vandaag is het een speciale dag, want aan het einde van de middag komen onze vrienden uit Veenwouden met hun jongste zoon in Pisa aan. Helaas is Johan wat laat naar Pisa vertrokken en hij komt dan ook niet op tijd op de vluchthaven. Th., S. en C. staan binnen 10 minuten buiten want hun koffers kwamen namelijk als eerste van de bagageband. Daar had Johan niet op gerekend. In Florence aangekomen eerst inchecken in het hotel, Villa Stella in San Domenico. Vanaf ons huis rijd je er met de auto in zo'n vijf, zes minuten heen. Uiteraard worden we door onze gasten weer goed van drop voorzien. Opmerkelijk hoe de behoefte aan drop zich ontwikkelt zodra je wat langer buiten Nederland verblijft. We besluiten de volgende dag met z'n allen de "Santa Croce" te bezoeken, de meest indrukwekkende kerk uit de Italiaanse gotiek. Hier vind je niet alleen prachtige fresco's van Giotto, maar ook de graftombes van een groot aantal belangrijke Florentijnen, onder wie Michelangelo, Galileo en Machiavelli. De "Santa Croce" is gebouwd in opdracht van de Franciscanen. In 1294 is al met de bouw begonnen. Er moest geconcurreerd worden met de Santa Maria Novella van de Dominicanen aan de ander kant van de stad. Bij de nederige Franciscanen verwacht je eigenlijk weinig opsmuk, maar rijke Florentijnse families spendeerden kapitalen. Deels als daad van nederigheid en deels om zich later te kunnen laten begraven bij de Franciscanen. Rijke bankiers zagen het meer als het inlossen van de schuld van het rente vragen, dat toen nog als zonde gold. Ze lieten prachtig versierde en beschilderde kapellen bouwen, die naar hen werden vernoemd. Ook de fraaie tombes en monumenten werden door hen gefinancierd. Wij dachten dat ook Dante hier begraven was, maar het blijkt om een monument te gaan. Dante is in 1321 in Ravenna begraven. Op de wanden van de "Santa Croce" treffen we veel vervaagde fresco's aan. De belangrijkste fresco's zijn rond 1315 en 1330 door Giotto aangebracht aan de rechterkant van het hoogaltaar. Afbeeldingen uit het leven van Johannes de Doper, Johannes de Evangelist en uit het leven van Franciscus van Assisi. Leerlingen en navolgers kregen ook de mogelijkheid om kapellen te beschilderen.
In het "Museo dell'Opera di Santa Croce" zien we nog een beroemde dertiende eeuwse cruficix geschilderd door de beroemde Cimabue, één van de belangrijkste leraren van Giotto. Deze plek is zo bijzonder dat Johan en ik er al voor de tweede keer zijn. En het zal zeker niet de laatste keer zijn alvorens we Florence weer verlaten. Zondagavond zijn we uitgenodigd voor een diner met collega's van Johan uit Italië en Amerika. Opvallend is weer de "antipasta" met een mousserende witte wijn als voorafje. Daarna de pasta als "primo" met groente. En vervolgens het hoofdgerecht, de "secondo", gegrilde vis uit de oven met wat geroosterde aardappeltjes. Daarna een zelfgebakken "torta di mele"(appeltaart) en de lekkernijen die de gasten volgens gebruik hebben meegebracht voor het dessert. Als je in Italië wordt uitgenodigd voor "la cena"(het diner), is het gebruikelijk dat je iets voor het dessert meeneemt. Meestal is dat een luxe "dolce" of chocolade en soms een fles goede wijn. Geen bloemen dus voor de gastvrouw/gastheer. Er wordt ons gevraagd of het echt zo is dat Nederlanders alles bij elkaar op één bord serveren. Ik moet toegeven dat het meestal wel het geval is, maar dat er soms als extra een salade bij de maaltijd geserveerd wordt. Of dat er vooraf een soep gegeten wordt en een dessert na. Johan's Amerikaanse collega K. uit Seattle logeert met dochter bij de Italiaanse collega van Johan. K. heeft net een fikse chemotherapie achter de rug. Sinds tien maanden heeft ze alvleesklierkanker. Op dit moment is alles "rustig" zoals dat zo mooi genoemd wordt. Van haar specialist heeft ze toestemming gekregen om naar Europa te gaan. Ze is flink afgevallen en ze doet er alles aan "to gain more weight". Samen met dochter en Italiaanse collega hebben we haar uitgenodigd voor een diner bij ons thuis.We gaan er alles aan doen om te zorgen dat er wat meer gewicht in de schaal komt voordat K. terugvliegt naar Seattle. Donderdag vertrekken ze samen met Johan naar Bulgarije voor een congres. Ik heb grote bewondering voor haar doorzettingsvermogen, strijdlust en positieve levenshouding. Dat heb ik ook voor C., de jongste zoon van Th. en S, onze vrienden. Tijdens een operatie in zijn babytijd zijn er vitale delen in zijn rug geraakt, waardoor hij een gehandicapt been heeft en dus moeilijk loopt. Als er grote afstanden afgelegd moeten worden, zit hij in een rolstoel. Het terrein is hier niet bepaald vlak en ik zie dat het steeds weer een behoorlijke klus is om hem tegen een helling op te duwen. Regelmatig staat hij op uit zijn rolstoel om zelf even ergens naar toe te lopen. Het kost hem veel energie, maar hij kan het toch niet laten. Dit jaar gaat hij waarschijnlijk een rolstoelsport beoefenen. Bewonderenswaardig. Wat een doorzettingsvermogen, ook dankzij Th. en S. Een jongen om trots op te zijn. Het feit dat er doorgaans geen entree gevraagd werd in diverse musea en kerken en er niet in lange rijen gewacht moest worden met de rolstoel, vind ik een goede gewoonte. Ik ben er niet zeker van of dit in Nederland ook zo geregeld is. Het is goed om een klein beetje van het leven in Florence te kunnen delen met Th., S. en C.
 
26 februari
Om 10.00 uur vertrekken we met de auto richting Arezzo en daarna zijn we van plan Assisi te bezoeken. We willen Arezzo graag bekijken vanwege de fresco's van Piero della Francesca geschilderd in de jaren 1453-1464. In Arezzo kun je goed wandelen omdat de auto's geweerd worden in de binnenstad. Uiteraard bevinden de fresco's zich in de "San Francesco", die werd gebouwd in de 13e/14e eeuw. De fresco's waren bedoeld als een bijbel voor de mensen die niet konden lezen. Het heeft in totaal 15 jaar geduurd om de fresco's van Piero della Francesca te restaureren. In 2000 was de restauratie voltooid. De wanden van het koor zijn beschilderd met de "Legende van het Heilige Kruis", het hoofdwerk van Piero della Francesca. In groepjes word je toegelaten tot het koor, waar in tien scènes de middeleeuwse legende van het ontstaan, de omzwervingen en het terugvinden van het kruis, waaraan Christus gestorven is, wordt uitgebeeld. De leermeester van Della Francesca was Masaccio. Vooral het perspectief schilderen was zijn passie. Het zichtbaar maken van emotie was kenmerkend voor deze Renaissance-schilder. Andere bezienswaardigheden laten we even voor wat ze zijn, anders hebben we misschien onvoldoende tijd in Assisi. Onderweg kopen we wat lekkernijen voor onderweg in de auto. Op naar Assisi, één van de belangrijkste religieuze centra in Italië. Na Rome wordt Assisi het drukst bezocht door "pelgrims" uit de hele wereld. De "Basilica di San Francesco" trekt het hele jaar duizenden pelgrims die hier in gebed samen komen. Prachtig zijn de kleuren van de huizen en kerken gemaakt van witte en roze natuursteen. De middeleeuwse sfeer is onmiskenbaar aanwezig in de smalle hoofdstraten. De grootste bloeiperiode van Assisi was in de 12e/13e eeuw, de tijd waarin Franciscus van Assisi leefde. Vooral de handel in zijde en wol en het bank- en geldwezen leidden tot grote welvaart. Franciscus werd twee jaar na zijn dood in 1226 heilig verklaard. In die tijd werd ook begonnen met de bouw van de basiliek, één van de eerste voorbeelden van Italiaanse gotiek. Giften uit heel Europa maakten de bouw van de basiliek mogelijk. In 1540 werd Assisi definitief door de paus ingelijfd bij de "kerkelijke staat" om aan alle machtsstrijd om de stad een einde te maken. Assisi moet je nooit op een zon- of feestdag bezoeken, omdat gelovige Italianen dan in groten getale toestromen. De wijding van de basiliek was in 1253. De Chiesa Superiore is het bovenste gedeelte van de twee boven elkaar gebouwde kerken. Het onderste gedeelte is de Chiesa Inferiore. In de crypte van de benedenkerk worden de stoffelijke resten van Franciscus bewaard. Beroemde kunstenaars, zoals Cimabue, Giotto, Simone Martini en Lorenzetti hebben een bijdrage geleverd aan het decoreren van de "crypte". De beenderen van Franciscus bevinden zich in een eenvoudige stenen urn, die pas in 1880 werd ontdekt. In 1230 heeft men deze op een geheime plaats onder de kerk begraven.Men was bang voor roof vanwege de grote religieuze waarde van deze relikwieën. De "San Francesco" is beroemd vanwege de wandfresco's waarop in 28 delen Franciscus' leven is afgebeeld. Deze voorstellingen zijn gebaseerd op "Bonaventura's" levensbeschrijving van Franciscus. Tegelijkertijd geven de fresco's ook een goed beeld van het 14e eeuwse Italië. Lange tijd is gedacht dat de fresco's door meerdere meesters geschilderd waren, maar nu zijn kunsthistorici er toch weer van overtuigd dat de fresco's toegeschreven moeten worden aan Giotto en zijn leerlingen. In 1997 is door aardbevingen een deel van de bovenkerk ingestort en raakten er fresco's beschadigd. De beste fresco's overleefden de ramp. Franciscus van Assisi werd in 1182 geboren als zoon van een rijke koopman. Op 20-jarige leeftijd sloot hij zich aan bij het leger van Assisi. In die tijd woedden er diverse burgeroorlogen. Tijdens een gevecht van de stad Assisi tegen de stad Perugia kwam hij tot inkeer. In een kerkje "San Damiano" werd hij door een crucifix aangesproken en opgeroepen alle in de kerk heersende misstanden te bestrijden. Uiteindelijk heeft hij alle rijkdom achter zich gelaten om in volledige armoede een nieuw leven te beginnen als kluizenaar. Velen volgden hem en in 1209 werden de door hem opgestelde leefregels pauselijk bekrachtigd en werd de orde der Minderbroeders(bedelorde afhankelijk van liefdadigheid) opgericht. Hoewel Franciscus regelmatig in afzondering leefde, vond hij dat kloosterlingen hun boodschap ook onder de mensen moesten verspreiden. Hun belangrijkste taak was rondrekken en de mensen tot verbroedering aansporen. Het verhaal gaat dat hij als beloning voor zijn goddelijke inspanningen op de berg La Verna op een wonderlijke manier de "stigmata" ontving. In oktober 1226 stierf hij. Zijn sterfdag is door de internationale dierenbescherming uitgeroepen tot Werelddierendag vanwege Franciscus' grote liefde voor dieren. Niet toevallig, want hij vond dat dieren in hun onschuld dicht bij God stonden. Omdat de mensen niet luisterden, heeft Franciscus een beroemde preek tegen de vogels gehouden, uiteraard schitterend afgebeeld op een fresco. Nog een wetenswaardigheid is dat Franciscus beschermheilige van Italië is.

5 maart
Met het universiteitskoor oefenen we voor een opera van Purcell "Dido en Aneas". Weliswaar in het Engels, maar dat is dan ook de enige meevaller. Onze dirigent schrikt echter nergens voor terug. We oefenen elke woensdagavond en de sopranen, contra-alten, tenoren en bassen komen om beurten een half uur eerder om de moeilijke partijen extra door te nemen en te oefenen. Gelukkig begint het al ergens op te lijken en af en toe, als Valerio ons weer bemoedigend toespreekt met de woorden: "Non c'è male" kijken we elkaar verbaasd aan: "Hebben wij dit zojuist gezongen?" Dankzij Valerio kijk ik elke week weer uit naar de "rehearsals", zoals ze hier genoemd worden. Ergens half juni is de uitvoering gepland met medewerking van de muziekacademie van Fiesole. Na verloop van tijd begrijp ik dat ons koor toch enige kwaliteit moet hebben, want de muziekacademie zingt niet samen met "Jan en alleman". Dat is iets om trots op te zijn en ik ben blij dat ik deel uit maak van dit koor.
Intussen zijn in onze tuin de hyacinthen en tulpen opgekomen, maar echt voorjaar is het nog niet. De afgelopen periode is er ook nachtvorst geweest en dat is niet zeldzaam voor Toscane. De winter is uiteraard veel minder guur dan in Nederland, maar om te overwinteren moet je toch veel zuidelijker zijn. Dus het wachten is op een beetje stabiel voorjaarsweer.

9 maart
Rond bedtijd worden we opgeschrikt door een luid roepende Ivo die een douche neemt. Althans dat denken we. Als we naar boven lopen, zien we dat Ivo's voeten bedolven zijn onder een flinke laag versplinterd glas dat langzaam steeds roder kleurt. Af en toe valt er nog een stuk glas naar beneden. Stukjes glas glinsteren tussen zijn krullen. Het blijkt dat de ruit van één van de vier panelen van de douchecabine is gebarsten is. Uiteraard is het veiligheidsglas, dus met de verwondingen van Ivo valt het reuze mee. Het ziet er erger uit dan het is. Als Ivo uit de douchecabine is bevrijd, probeer ik in ons bad de stukken glas uit zijn haar te spoelen. Zijn krullen hebben als buffer gefungeerd. Als we klaar zijn met glas ruimen, hebben we bijna een emmer vol. Na inspectie blijkt dat de wieltjes van het betreffende paneel niet meer in de geleiders zaten. Ivo heeft geprobeerd het paneel terug te plaatsen en vermoedelijk teveel druk uitgeoefend waardoor de ruit onder spanning is komen te staan. Met de bekende gevolgen.  Morgen zullen we de vader van Enrico inlichten en vragen of de douche gerepareerd kan worden. Hopelijk brengen scherven ook in Italië geluk.







 






2008 Een bijzonder jaar

Posted on 1/2/2008 at 22:50 - 1 Comments - Post Comment - Link

19 januari
Gisteren is Vincent in Florence aangekomen om zondag samen met ons onze 25-jarige huwelijksdag te vieren. De hele dag horen we gefluister en sssssstt....om ons heen, maar we doen natuurlijk alsof het ons ontgaat. Ik bak een taart uit het Italië kookboek van Jamie Oliver, onze favoriete Engelse kok. Het is een Bolognese taart, Bustrengo, van polenta en appel. Kan eigenlijk niet mislukken. Deze taart werd vroeger in Italië gemaakt in de nog gloeiende kooltjes na het eten. Ik kan deze "dolce" van harte aanbevelen. Kan ook als toetje gegeten worden. Echt de moeite van het maken waard. Het recept: Een klontje boter, 100 g polenta(reformwinkel, evt. tarwegriesmeel), 200 g gezeefde bloem, 100 g kruim van oud brood, 100 g fijne kristalsuiker, plus wat extra om eroverheen te strooien, 5 dl volle melk, 3 grote scharreleieren,(liefst biologisch) losgeklopt, 100 g vloeibare honing, 0,5 dl olijfolie, 100 g gedroogde vijgen, gehakt of in stukjes gescheurd, 100 g rozijnen of krenten, 500 g stevige handappels, geschild, van klokhuis ontdaan, in niet te kleine blokjes gesneden, een halve theelepel kaneel, de geraspte schil van 1 grote sinaasappel, de geraspte schil van 2 citroenen en 1 theelepel zout. Zelf halveer ik de suiker en de honing, dan is de taart nog zoet genoeg. Verwarm de oven voor op 180 graden/gasovenstand 4 en vet een ondiepe, ronde springvorm met een doorsnede van 28 cm in met boter. Meng de polenta, bloem, broodkruim en suiker in een grote kom. Meng in een andere kom de melk, eieren, honing en olijfolie. Doe het natte mengsel bij het droge en roer alles heel goed door elkaar. Doe de vijgen, rozijnen, appel, kaneel, sinaasappel- en citroenschil en zout erbij en roer nogmaals.Giet het mengsel in de springvorm en zet de taart ongeveer 50 minuten in het midden van de oven. Houd hem goed in de gaten. Als de taart aan de randen te snel bruin wordt, kan het nodig zijn hem met folie af te dekken. Strooi er voor het serveren nog wat suiker over en eet hem bij voorkeur lekker warm. Heerlijk met en klodder crème fraiche en een glaasje vin santo! Buono appetito!
Als de taart klaar is, nemen we alvast een stukje. Hij smaakt geweldig. 's Avonds gaan we met z'n vieren uit eten in "Torre al Sasso", een ons aanbevolen restaurant met authentieke Toscaanse keuken in Pontassieve. Het is even zoeken voor we het restaurant eindelijk vinden na drie kwartier rijden op een smalle, slingerende en slecht verlichte weg tussen de heuvels. Maar het restaurant blijkt de moeite waard. We genieten van het heerlijke eten en thuis aangekomen, besluiten de jongens uit te gaan in Florence. We zeggen nog dat we geen ontbijt op bed verwachten, maar dat we het wel leuk vinden als ze gezellig koffie met ons drinken in de loop van de ochtend. De jongens vertrekken op de fiets richting centrum. Ivo zal zijn broer wegwijs maken in het nachtleven van Florence. Hij heeft tenslotte al vijf maanden ervaring. De volgende ochtend om 08.30 uur word ik wakker van een deur die open- en weer dichtgaat.
"Wel laat(of vroeg?)", denk ik, dat wordt vast geen koffiedrinken met z'n allen. Ook hoor ik geritsel van papier. Ik bedwing mijn nieuwsgierigheid en probeer nog wat te slapen. Als ik het ontbijt klaarmaak, ontdek ik in de koelkast een luxe uitziende doos. "Afblijven", denk ik. Het verklaart in ieder geval het papiergeritsel dat ik vanmorgen hoorde. Na verloop van tijd komen Vincent en Ivo naar beneden en bieden ons de doos uit de koelkast aan. Om 08.30 uur is Ivo zijn bed uitgekomen om de al eerder bestelde taart op te halen bij een pâtisserie hier in de buurt. In de doos bevindt zich een prachtige taart gemaakt van laagjes bladerdeeg met daartussen de heerlijkste Italiaanse crême die je je maar kunt voorstellen. In de crême zijn kleine stukjes chocolade verwerkt en bovenop is de taart bedekt met witte chocolade en vers fruit. Onze namen staan foutloos gespeld en in een sierlijk handschrift boven op de taart. Wat een geweldig leuk idee. Als we beide taarten aansnijden en uitstallen, hebben de jongens nog een verrassing. Ze hebben een cd-rom gemaakt met elk een persoonlijke boodschap. In de afgelopen week zijn we al aan de tand gevoeld over onze favoriete muziek aller tijden. Voor Johan is dat "Child in Time" van Deep Purple en voor mij "Angie" van de Rolling Stones. Deze nummers vergezelden de visie van onze jongens op ons 25-jarig huwelijk, voor zover zij dat hebben meegemaakt natuurlijk. En nu wil iedereen natuurlijk weten wat zij zoal vinden van onze 25-jarige(eigenlijk nog langere) relatie. Uiteraard maken we dat niet openbaar, maar ik kan wel verklappen dat we er goed doorheen gekomen zijn. Later zat ik de woorden van de jongens nog eens te overpeinzen en toen welde er toch even een traan van blijdschap. Gelukkig zorgt Ivo altijd  voor wat hilariteit. Zo ook dit keer door het einde van zijn boodschap als volgt en fluisterend aan te kondigen: "...........en dit was Ivo life vanuit zijn slaapkamer". Eigenlijk willen we 's middags met de jongens naar een opera, "Madame Butterfly" van Puccini. Maken ze dat ook eens mee. Maar het blijkt dat de voorstelling bijna is uitverkocht en we niet bij elkaar kunnen zitten. Dat vinden we voor deze gelegenheid niet leuk, dus we besluiten iets dergelijks te ondernemen als Vincent weer overkomt om ons op te zoeken. Omdat de recencies lovend zijn, gaan Johan en ik een week later naar "Madame Butterfly" op de laatste dag van de uitvoering. Een prachtig verhaal over een Japanse geisha, die trouwt met een Amerikaanse marineofficier die met zijn schip aanmonstert. De geisha blijkt pas 15 jaar te zijn, maar dat zit "Mr. Pinkerton"(de marineofficier) niet mee. De geisha is dolblij met haar officier. Dan gaat hij terug naar Amerika en laat drie jaar niets van zich horen. Hij is er niet van op de hoogte dat hij intussen een zoontje heeft. Heen en weer geslingerd tussen angst en hoop wacht de Japanse op de terugkeer van haar echtgenoot. Als het kind drie jaar is, komt Mr. Pinkerton plotseling terug met zijn Amerikaanse echtgenote. Madame Butterfly, zoals de geisha genoemd wordt, is zo wanhopig van verdriet als ze ontdekt wat er gebeurd is, dat zij besluit haar zoontje af te staan en op te laten voeden door Pinkerton en echtgenote. Zij kan niet meer verder leven en pleegt "harakiri". Een gedramatiseerd stukje geschiedenis dat ons het misbruik laat zien van deze jonge Japanse meisjes door buitenlanders tegen een prachtig Japans decor. De tekst van de zangers/zangeressen verschijnt voor ons op een monitor en dat is heel erg handig als je nog maar vijf maanden in Italië woont. Zo'n voorstelling is in ieder geval voor herhaling vatbaar. De volgende dag word ik wakker met een flinke knoop in mijn maag. Oh ja, het is maandag en Vincent vertrekt weer naar Nederland. Ik realiseer mij dat ik hem misschien heel lang niet meer zie. En plotseling krijg ik het een beetje te kwaad. Voor het eerst overvalt mij een gevoel van heimwee naar Nederland en ik laat mijn tranen de vrije loop. Misschien lucht het op. Ik fiets nog even snel naar de bakker voor de lievelingsbroodjes van Vincent en smeer ze alvast. Ook pak ik nog een paar stukken van de "bustrengo" in voor onderweg. We staan net bij de bushalte als de bus aankomt. Snel nemen we afscheid en ik vraag Vincent ons te laten weten wanneer hij in Nederland is aangekomen.
Na de Pilates-les heb ik een goed gesprek met Sophie, mijn inmiddels beste vriendin hier uit Wenen. De volgende dag verdwijnt langzaam de knoop in mijn maag. Vincent is veilig aangekomen en al weer aan de studie in Enschede.
Wetenswaardigheden:
Wist u dat als het regent er in alle musea, warenhuizen, boekwinkels e.d. plastic zakken in de vorm van een paraplu verkrijgbaar zijn, want het is niet toegestaan om met een druipende paraplu rond te lopen. Logisch eigenlijk, wordt het ook niet zo'n smeerboel. Iets voor in Nederland?
Koffie is in ongeveer 15 varianten te bestellen in een bar of restaurant.
Er is een referendum in Florence gehouden voor de aanleg van een tramweg. 50% Was tegen en 50% heeft niet gestemd. De tegenstemmers vinden een tram geen gezicht in een oude stad als Florence. Bovendien stoppen er dagelijks al 200 bussen bij "Il Duomo". Daarbij komen dan nog de ladingen auto's, scooters, motoren, fietsers en voetgangers.
Alcohol wordt hier hoofdzakelijk bij de maaltijd geschonken en wordt door de Italianen niet gebruikt om eens "lekker door te zakken". Men gaat ook niet uit om te drinken. "Indrinken" kent men hier niet. Misschien ook iets voor in Nederland?
In het verkeer wordt met een puntensysteem gewerkt. Hoe ernstiger het ongeluk, hoe meer punten men kwijt is. Een voetganger of een fietser aanrijden kost veel punten, dus men kijkt wel uit.
Er wordt niet ontbeten in Italië(toch eens informeren of dat ook voor kinderen geldt, in verband met de broodnodige concentratie op school). Soms wordt al begonnen met een "cafè", maar standaard is de "cafè met dolce al bar", staande gegeten dus aan de bar, want als je uitgebreid gaat zitten betaal je "coperto"(extra voor de service). Van elke dag een "dolce" wordt men kennelijk niet dik, want er zijn weinig dikke Italianen. Er worden meer groenten gegeten dan in Nederland, omdat de lunch doorgaans warm is en vaak vergezeld gaat van verse groenten.
De Italianen lijken een stressvol volk en in het verkeer is dat zeker zo, maar ze weten zich goed te ontspannen in de avond. Met zo'n vier gangen te gaan en een lekker wijntje erbij brengen ze uren aan tafel door. Men begint niet opnieuw te werken gedurende de avond. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar die bevestigen de regel uiteraard.
Het vriest hier 's nachts zo'n 6 graden. Schijnt normaal te zijn voor de tijd van het jaar, hoewel sommige Italianen beweren dat het weer in Toscane langzamerhand extremer wordt. Verzengend hete zomers en zeer koude winters. Een beetje richting landklimaat dus.
Er gaan stemmen op om "De David" van Michelangelo meer naar het centrum te verplaatsen. Uiteraard zijn er veel tegenstemmers. Verplaatsen is naar mijn mening niet nodig, omdat het nog geen tien minuten lopen is vanuit het centrum om "De David" te kunnen zien.
5 februari
Vandaag vliegen Johan en Ivo terug naar Nederland. Via via heeft Ivo voor twee dagen een studio af kunnen huren in Hoorn omdat hij opnames met zijn basgitaar wil maken om in te sturen naar de Rockacademie in Rotterdam en in Tilburg. Aan de hand van onder andere het ingezonden materiaal zal bepaald worden wie er auditie mogen doen in juni. Spannende tijden dus.
12  februari
Johan moet zijn terugvlucht annuleren omdat Ivo behoorlijk de griep te pakken heeft.En zelf zit hij ook tegen griep aan. Ivo heeft flink koorts, maar wil toch proberen om de opnames in de studio in Hoorn maken. Met pijnstillers gaat het allemaal net. Maar daarna komt de terugslag en moet Ivo toch een paar dagen het bed houden. Hij blijkt een voorhoofdsholteontsteking te hebben.Volgens onze huisarts wordt tegenwoordig bijna geen antibiotica meer voorgeschreven bij ontstoken voorhoofdsholten of bijholten. Hij adviseert gewoon een zoutoplossing om de boel open te houden. Gelukkig kunnen Johan en Ivo op 17 februari samen terugvliegen. Intussen heb ik bijna twee weken alleen met hond en kat doorgebracht in Florence. Gedurende één week vind ik het heerlijk om alleen te zijn, maar na bijna twee weken begint het toch te knagen.
Ik ben dan ook dolblij als ik hoor dat Johan en Ivo geland zijn in Pisa en ik na zo'n twee uur de auto de oprit hoor oprijden. Zaterdag en zondag heb ik bakkend en kokend doorgebracht om ze te verrassen. Een Florentijnse rijsttaart, pasta met artisjokharten, gebraden konijn(beetje zielig maar wel lekker.) en Hollandse spruiten(Italianen zijn dol op bitter smakende groente).Ik heb nog getwijfeld of ik wel konijn zou nemen, toen in de supermarkt op de vleesafdeling een lichtblauw konijnenoog mij vanuit de vitrine aanstaarde. Bah, waarom laten ze zo'n oog zitten. Dat doe je bij een koe toch ook niet. Alhoewel, alles ligt hier uitgestald, tongen, hersenen, magen, levers, nieren. Hier zijn het delicatessen. Toen ik een keer vroeg of men niet bang is voor BSE(gekke koeienziekte) werd er verbaasd gereageerd: "Alles wordt toch gecontroleerd tegenwoordig?".










Vijf dagen Rome

Posted on 27/1/2008 at 15:23 - 0 Comments - Post Comment - Link

3 januari 2008

Vandaag bekijk ik de Kerst- en Nieuwjaarskaarten nog eens die we ontvangen hebben. Een gedeelte heb ik uit Nederland meegenomen. Toch leuk om zoveel kaarten te krijgen, terwijl je zelf niets hebt verstuurd. Op de één of andere manier kreeg ik het dit jaar niet voor elkaar om kerstkaarten te schrijven. Aan het einde van het jaar ben ik voornamelijk druk geweest met het organiseren van de terugreis naar Nederland en de lijst af te handelen zaken in Nederland. En eenmaal in Nederland met het bezoeken van familie, vrienden en kennissen en uiteraard met de af te handelen zaken van de aangelegde lijst. Niet dat ik mij wil verontschuldigen, maar op de één of andere manier voelt het een beetje onaf. Iedereen die deze weblog bezoekt, wens ik een goed en gezond 2008 toe en wellicht tot ziens.
We hebben besloten om 11 januari voor vijf dagen naar Rome te vertrekken ter ere van onze
25-jarige huwelijksdag op 20 januari. Indertijd hebben we geen huwelijksreis gemaakt, dus werd het tijd om dat alsnog te doen. Samen met Johan heb ik een hotel in "Roman Style" geboekt in een rustige wijk in Rome. Via internet uiteraard. Ivo is bereid om deze vijf dagen alleen met Jerry en Maxime door te brengen en kan zich zo alvast voorbereiden op het alleen wonen in Nederland als hij straks gaat studeren.

11 januari
De grote dag van onze "honeymoontrip" is aangebroken. Omdat er 25 jaar geleden al getrouwd is, ben ik niet nerveus. En dat heeft ook zo z'n voordelen. Op het station van Florence wachten we tot de TGV van Eurostar binnenrijdt. We zoeken onze plaatsen op, nr. 74 en 77. Niet naast elkaar dus. In de trein ontstaat enige consternatie. Een aantal passagiers meent recht te hebben op bepaalde zitplaatsen. Later blijkt dat de nummers van de zitplaatsen wel juist zijn, maar dat de trein een andere moet zijn. Met een andere bestemming dus. Grote hilariteit alom. "Eerst kijken", roept iemand.
De man naast Johan vraagt vriendelijk waar we vandaan komen. De dame naast mij in het gangpad informeert of wij inderdaad uit Nederland komen. Over en weer wordt er gezellig gekletst. Johan met zijn Italiaanse "buurman" in het Engels en ik met mijn "Italiaanse" buurvrouw in het Italiaans, voor zover het lukt. En ik moet toegeven, het lukt aardig.De man gaat terug naar Rome, hij is op zakenreis geweest. De dame woont net onder Milaan en is met haar man mee naar Rome. Hij is ingenieur en moet voor zijn werk naar de hoofstad. Tegenover de dame zitten twee Japanse meisjes. Ze spreken geen Italiaans, maar wel een beetje Engels. Aan het einde van de reis wenst iedereen ons een leuk verblijf in Rome toe en we nemen afscheid van elkaar. Leuk, die spontaan ontstane conversaties. Dat is even een andere ervaring dan met de gesloten Florentijnen. Het is in ieder geval een leuk begin van de dag.
In Rome op station Termini aangekomen, proberen we een taxi te bemachtigen. Dat blijkt niet zo moeilijk, maar de prijzen zijn exorbitant hoog. € 30 voor tien minuten à een kwartier door de stad rijden. Een wat oudere man komt informeren voor hoeveel we dan wel vervoerd willen worden. Voor € 20 rijdt hij ons naar het hotel. Hij gebaart ons met hem mee te lopen en wat we al vermoeden, blijkt waar. De man heeft geen officiële taxi, maar een gammele personenauto. Hij ziet er niet uit of hij dit voor het eerst doet, dus we geven hem het voordeel van de twijfel. Vlot rijdt onze "driver" door het drukke verkeer en wijst ons al rijdend op allerlei bezienswaardigheden die de moeite waard zijn. Het autootje is zo gebutst en gedeukt, dat de rest van het verkeer ons graag voor laat gaan. Intussen gaat zijn mobiel en hij praat ook nog even met zijn 92-jarige moeder. Elke dag hebben ze even contact, vertelt het mannetje. We vertellen hem dat we in Rome zijn vanwege onze 25-jarige huwelijksdag. De man slaakt een kreet, want bij hem vergeleken zijn we nog maar "jonkies". Zelf is hij al 40 jaar getrouwd. Als ik uit de auto stap, biedt hij als een echte gentleman zijn arm aan. Ik bedank hem voor zijn galante gebaar. Hij merkt op dat het met mentaliteit te maken heeft en dat dat tegenwoordig wel anders is! Als we later met de bus reizen, zien we dat hij inderdaad gelijk heeft. Jongeren staan niet op voor mensen op leeftijd of mensen die slecht ter been zijn. We nemen afscheid en checken in bij "Hotel Anselmo". Onze kamer bevindt zich op de begane grond en heeft evenals het hotel een romantische uitstraling. Prima om vier nachten in door te brengen. We installeren onze bagage en vertrekken met bus 23 naar het Vaticaan. Binnen een kwartier zijn we op de plek van bestemming en de rest leggen we te voet af. De bus stopt namelijk niet bij de voordeur van het Vaticaan. Uiteraard detectiepoortjes aan de ingang en ik ben blij dat ik op het laatste moment mijn aardappelschilmesje(voor het schillen van een appel) in het hotel heb achtergelaten. Wekt een beetje rare indruk als je naar het Vaticaan gaat. Dan betreden we de "Basilica di San Pietro". Hier ga je niet zomaar "naar binnen", nee deze basiliek moet betreden worden.  Zelden heb ik zo'n groots en adembenemend interieur mogen aanschouwen. De vloeren in de prachtigste marmersoorten, versierd met geometrische figuren. Metershoge zuilen met ornamenten, prachtige beelden en schilderijen. Eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Een bezoek aan deze prachtige kerk is echt aan te bevelen. Het schijnt dat men met al deze pracht en praal de enorme grootsheid van God wilde uitdrukken. In 326 n.C. is al met de bouw van een basiliek begonnen. Deze is na verloop van tijd  afgebroken vanwege de slechte staat van het gebouw en omdat men een veel grotere basiliek wilde bouwen. In 1452 is men met de plannen voor de bouw van een nieuwe basiliek begonnen. Op 18 november 1626 is de basiliek gewijd. Volgens de overlevering zou op deze plaats de apostel Petrus omgekeerd gekruisigd zijn tijdens het bewind van keizer Nero. Afschuwelijk om zo om het leven te worden gebracht. In de basiliek kunnen 60.000 personen. Het is daarmee de grootste kerk ter wereld.Onder de basiliek liggen de graftombes waar de achtereenvolgende pausen begraven zijn. Het graf met de meeste publieke belangstelling was uiteraard het graf van de laatst overleden paus, die zijn wortels in Polen had.

12 januari
Vanmorgen uitgebreid ontbeten aan het ontbijtbuffet. Er was zelfs roggebrood verkrijgbaar. En dat in Italië. Omdat het flink regende, besloten we de Sixtijnse kapel en de rest van het museum te bezoeken. Het is druk, waarschijnlijk vanwege het slechte weer. Voor we bij de Sixtijnse kapel zijn beland, lopen we door meterslange gangen met beelden, langs muren met gobelins(geweven wandkleden) en immens grote landkaarten en kapellen met fresco's van beroemde schilders als Raphaël, Angelico e.a. Prachtige schilderingen sieren de plafonds. We komen ogen tekort. Ook is plaats ingeruimd voor moderne religieuze kunst. Een goed initiatief. Al lopend door de gangen vraag ik me af of de paus zelf ook wel eens door de gangen dwaalt en zich verbaast over al het moois dat hier uitgestald is. Of misschien pakt hij de fiets en fietst langzaam door de gangen als iedereen weg is. Ik denk dat ik zo'n zilverkleurige step zou nemen als ik de paus was, dat is wat makkelijker met zo'n lang gewaad. En als ik dan bij de Sixtijnse kapel zou aankomen, zou ik daar wel uren willen zitten, in elke hoek een poosje om naar de prachtige afbeeldingen op het plafond te kijken. En dan een poosje in het midden om vanuit die positie alles goed te kunnen zien. Sprakeloos word je van de prachtige religieuze fresco's op muren en plafond van Michelangelo. Het plafond is door hemzelf in vier jaar tijd geschilderd. Onder extreme hitte en extreme kou heeft Michelangelo moeten schilderen. Hij moest ellendige krampen verdragen in zijn onderrug. Op stellages, regelmatig liggend op zijn rug heeft hij de mooiste afbeeldingen gemaakt. Stel je voor dat je je eigen plafond liggend moet schilderen en dan heb ik het nog niet eens over de gedetailleerde bijbelse afbeeldingen met grote kleurschakeringen.  De meesten van ons zouden niet zo ver komen. Gelukkig is er voor ons gelegenheid om even iets te drinken en te eten, want na verloop van tijd word je toch wel moe en dorstig van het rondlopen. Na een stuk pizza en een kop capuccino bezoeken we de "Pinocateca" een schilderijengalerij. In verreweg de grootste zaal hangt een meesterwerk van Rafaël, "the Transfiguration". Daarna is het "Museo Gregoriano Egizio, met Oud-Egyptische voorwerpen aan de beurt. Eeuwenlang zijn deze voorwerpen verzameld door de achtereenvolgende pausen en consorten. En net als in het Franciscaner museum in Fiesole, komen we twee achter glas tentoongestelde mummies tegen. Eén, een vrouw, is helemaal afgewikkeld zodat ze goed zichtbaar is voor het publiek. En weer krijg ik het onbehaaglijke gevoel dat ik naar een geroofd, weliswaar geprepareerd, lichaam sta te kijken. Het is eigenlijk gênant. Het met henna geverfde haar van de vrouw is goed te zien. Dit is gewoon grafschennis. Zulke praktijken zouden tegenwoordig zwaar gestraft worden. In de souvenirwinkel valt mijn oog plotseling op een aantal van verschillende materialen gemaakte scarabeeën(een soort mestkevers). De oude Egyptenaren gebruikten de scarabee als amulet. Die zou geluk brengen. Ze werden ook meegegeven aan overledenen. In het oude Egypte dacht men dat de zon iedere ochtend door een reuzescarabee de aarde werd opgeduwd en dat de zon dus om de aarde draaide. Vorig jaar juli had ik een eigenaardige droom over een griezelige kever op mijn slaapkamer. 's Morgens realiseerde ik mij pas dat het een scarabee was geweest. Dus besloot ik er één aan te schaffen, in de vorm van een sleutelhanger. Heb ik 'em tenminste altijd bij me. Tenslotte is het niet alledaags om van een scarabee te dromen. En mocht een slimmerik een verband zien tussen de film "The return of the mummie" en mijn droom, nee, die heb ik niet gezien. Ik heb al eerder naar een scarabee gezocht, maar kon er geen vinden. En om er nu voor naar Egypte te reizen? Op de terugweg naar het hotel zie ik een zwerfster in de bus zitten. Ze mompelt wat in zichzelf. Een dame die zo te zien flink "geshopt" heeft, wil plaats nemen op de zitplaats tegenover de zwerfster. Ze gebaart de vrouw haar plastic tassen, waarschijnlijk gevuld met wat schamelijke bezittingen, van de zitplaats te halen. Met tegenzin maakt de zwerfster aanstalten om plaats te maken. De dame ziet nu pas goed wie ze tegenover zich heeft, schrikt en weet niet hoe snel ze zich uit de voeten moet maken. Veiligheidshalve gaat ze dicht bij de chauffeur staan. Je weet maar nooit. De zwerfster mompelt nog iets onverstaanbaars. Haar gezicht is bezaaid met grote ontstoken zweren. Inmiddels heeft ze haar schoenen uitgetrokken en legt haar benen op de lege zitplaats. We hebben vrij zicht op haar rode, gezwollen en kapotgelopen voeten. Dikke kalknagels staren ons aan. De zwerfster verkeert duidelijk in psychotische toestand en praat onverstoorbaar in onverstaanbaar Italiaans verder. Ze verkeert duidelijk in een andere wereld. Ook in Italië kun je maar beter geen "outcast" zijn.

13 januari
Stromende regen toen we het hotel verlieten. Langs het Forum Romana gelopen, een groot gebied met ruïnes en tempels en een renbaan uit een antieke periode. Daarna naar de Campidoglio, een plein ontworpen door Michelangelo met een standbeeld van Marcus Aurelius. Vervolgens naar de Santa Maria sopra Minerva. Die willen we zien vanwege de bijzondere fresco's van Filippo Lippi en de graftombe van Catharina van Siena. Haar lichaam ligt daar begraven, zonder haar hoofd. Zij schijnt te zijn onthoofd en haar hoofd is in haar geboorteplaats Siena begraven. Ook is hier een beeldhouwwerk van Michelangelo te bewonderen, "The Redeemer". Hier is veel kritiek op geweest, omdat de Jezusfiguur teveel op een Griekse God zou lijken. Daarna bekijken we het Pantheon, een tempel die onder Keizer Hadrianus in 128 n.C. gebouwd werd. Het gebouw verkeert in uitzonderlijk gave staat en dat komt voort uit de wijding tot christelijke kerk in het jaar 609. Sindsdien is er nauwelijks iets veranderd. Op 1 november 609 werd de kerk herdoopt in Santa Maria ad Martyres(Maria en alle martelaren), een datum die sindsdien wordt gevierd als Allerheiligen. Het gebouw is nog steeds een kerk en zowel de binnen- als de buitenkant zien er ongeveer uit zoals in de 2e eeuw. Bovenin de koepel bevindt zich een rond gat. Dit is bewust gedaan vanwege uiteraard de lichtval, maar ook om spirituele redenen. Tussendoor eten we wat in een prachtige uitgebreide boekwinkel in een overdekt winkelcentrum. Het is al rond 16.30 uur als we bij de Trevi fonteinen aankomen. Het is er druk en met moeite kunnen we een foto maken. Als er nu al zoveel mensen zijn, hoe druk is het dan in het hoogseizoen?

14 januari
Vanmorgen vanaf het hotel verder de heuvel opgelopen naar een soort sinaasappelbomenpark. Prachtig uitzicht over de Tiber met aan de andere kant de St. Pieter. Een stralend blauwe lucht en zon. Dat ziet er een stuk aangenamer uit dan gisteren en eergisteren, toen de regen met bakken uit de hemel viel. Beneden komt Johan op het idee om ons door het centrum te laten vervoeren in een rijtuig met koetsier en paard. Erg romantisch om zo het centrum te bekijken. We stappen uit op de Piazza Campo de' Fiori, waar elke dag een beroemde markt gehouden wordt met groente, fruit, leer, kruiden en specerijen, bloemen etc. Omdat het zulk mooi weer is, besluiten we een poosje in de zon te gaan zitten op de Piazza Navona. We kijken naar schilders tafereeltjes en voorbijgangers en genieten van de januari-zon. Ik zie de zwerfster uit de bus op het plein schuifelen. Ze lijkt rustig. Vandaag schijnt de zon voor iedereen. Stelletjes zitten tegen elkaar aan op bankjes, zich koesterend n de zon. In de loop van de middag wandelen we door het Joodse getto naar Travestere, de vroegere armenwijk. We bekijken de Santa Maria, de eerste aan Maria gewijde kerk in Rome waar we ons verbazen over de prachtige mozaïeken. 's Avonds eten we een pizza in een ons aanbevolen pizzeria in Travestere met de naam "Ivo". Het is vast geen toeval dat deze pizzeria de naam van onze jongste zoon draagt en uiteraard zijn de pizza's "eccellente".

15 januari
De dag van vertrek is aangebroken. We hebben tot 12.00 uur de tijd om het hotel te verlaten, dus doen we het rustig aan. Rond 12.15 uur vertrekken we richting station Termini waar we met Eurostar weer richting Florence zullen vertrekken. Het treinstation is behoorlijk groot en er is veel te zien. We drinken een "cafè" en lezen nog wat. Ik maak wat aantekeningen voor mijn weblog................. Als we in Florence aankomen, blijkt dat het flink geregend heeft. Rond 18.30 uur zijn we thuis en worden we enthousiast begroet door hond, kat en kind. Ons kind heeft het naar zijn zin gehad en vraagt wanneer we wéér een paar dagen weggaan. Vijf dagen heeft hij het voor het zeggen gehad en dat is hem prima bevallen. Geen moeder in de buurt die vraagt of je al fruit gegeten hebt en of het geen tijd wordt om je kamer op te ruimen Geen vader die vraagt of het geen tijd is om naar bed te gaan omdat het morgen weer vroeg dag is. Zelf bepalen wat je eet. En ach, als de hond en de kat op tijd hun natje en hun droogje krijgen, vinden ze bijna alles goed. Onze zoon kijkt uit naar de tijd dat hij gaat studeren en op kamers kan en dat lijkt mij heel gezond. In ieder geval kijken we allemaal terug op vijf heerlijke dagen.




De laatste maand van het jaar.

Posted on 6/1/2008 at 21:06 - 1 Comments - Post Comment - Link

27 november
Vandaag heeft Johan eindelijk een vrije dag genomen op mijn aandringen, want donderdag vertrekt hij voor werk naar Barcelona voor een dag of vier en de week daarop naar Praag. We besluiten om met de auto naar Lucca te gaan. Het duurt ongeveer een half uur voordat we Florence uit zijn. Als we proberen binnendoor te rijden, doemen al snel de eerste files op.We vorderen zo langzaam dat we na anderhalf uur pas halverwege zijn. We naderen Prato en slaan af om niet nog langer in de file te staan. Nadat we de auto geparkeerd hebben, lopen we richting centrum. Het is winderig en koud en tijd voor iets warms. In een buurtcafé doen we ons te goed aan een cappuccino en een "dolce". We proberen Italiaans te spreken en de eigenaresse vraagt geïnteresseerd waar we vandaan komen. Het antwoord bevalt haar kennelijk zo goed dat ze ons even later trakteert op een "dolce" van het huis. Een soort beignet-achtige lekkernij gevuld met vanillecreme. Dat is nog eens een leuke binnenkomer. Prato lijkt in eerste instantie een wat minder aantrekkelijke industriestad, maar het oude stadscentrum binnen de muren is heel sfeervol. Deze stad heeft als bijnaam "het Manchester van Toscane" vanwege haar wolnijverheid die van eeuwen her dateert. Prato is waarschijnlijk een Etruskische nederzetting. In de Romeinse tijd ontwikkelde de stad zich tot een welvarend nijverheids- en handelscentrum. Oorlogen tussen diverse volkeren dreven de bevolking de bergen in en daaruit kwamen ze pas weer tevoorschijn onder de Longobarden, toen de rust was weergekeerd. De handel leefde opnieuw op en de stad groeide rondom de kerk S. Stefano, de voorganger van de huidige Dom. De naam Prato is trouwens afgeleid van de buiten de muren gelegen weide('prato') waar de markt werd gehouden(nu Piazza Mercatale).Vanaf de 12de eeuw werd de stad verscheurd door de aanhoudende strijd tussen paus- en keizeraanhangers. Aan het einde van de 14de eeuw stelde het stadsbestuur zich onder bescherming van Robert van Anjou, de koning van Napels, een onpartijdige derde. Florence, rivaal van Prato, greep zijn kans toen Prato verzwakt was door een pestepidemie en een partijenstrijd. Johanna van Anjou verkocht de stad en onder het wakend oog van Florence mocht Prato een kleine mate van zelfbestuur houden. In 1512 werd de stad ingenomen door Spaanse troepen van Karel V, die orde op zaken kwamen stellen voor de Medici. Sinds de 17e eeuw heeft Prato stadsrechten en een bisschopszetel. Sinds de 19e eeuw heeft Prato zich ontwikkeld tot één van de belangrijkste industriesteden van Toscane. Het belangrijkste monument van Prato is de Dom, daterend uit de 13de eeuw. Tot en met de 15de eeuw is aan deze kerk gebouwd en Romaanse, Gotische en Renaissance elementen zijn prachtig gecombineerd. Heel bijzonder zijn de fresco's van Filippo Lippi waarop het leven van Johannes de Doper en de heilige Stefanus staan afgebeeld. Over een afbeelding van het banket van Herodes doet het volgende verhaal de ronde: Voor de Saloméfiguur(zij had via haar moeder gevraagd om het hoofd van Johannes de Doper) heeft een zekere Lucrezia Buti model gestaan. Zij was een non die door Lippi uit het klooster was ontvoerd en de moeder van zijn zoon Filippino(Lippi was zelf ook kloosterling). Kennelijk hadden sommigen toen ook al moeite met het naleven van het celibaat. Wat vooral opvalt aan dit werk is de afbeelding van emoties. De verbijstering en de afschuw zijn duidelijk te zien op de gezichten van de gasten van het banket van Herodes als Salomé het afgehakte hoofd van Johannes de Doper aan haar moeder laat zien. In de eerste plaats is het gruwelijk om iemand zo om het leven te brengen en in de tweede plaats om een bloederig hoofd op een bord te leggen. Links achter in de kerk bevindt zich de Capella del Sacro-Cingolo, waar de gouden ceintuur van Maria wordt bewaard. Deze ceintuur, die men op feestdagen vanaf de buitenpreekstoel aan het volk laat zien, zou door Maria aan de apostel Thomas zijn gegeven en werd in de 12e eeuw door een uit Prato afkomstige koopman vanuit het Heilige land meegebracht.

4 december
Johan is terug van een vierdaagse reis naar Barcelona en we besluiten in de loop van de middag naar de "Galleria degli Uffizi" te gaan. We hebben bewust zo lang gewacht met een bezoek aan dit museum met de beste collectie Renaissanceschilderijen ter wereld om de meestal zeer lange rijen aan de kassa te ontlopen. Dat is één van de voordelen van een jaar in Florence wonen. In de 16e eeuw is de familie De Medici al begonnen kunstvoorwerpen uit eigen bezit uit te stallen. Het gebouw  waar de collectie te bezichtigen is, werd in 1560 ontworpen als "uffizi"(kantoren) voor Cosimo I, eerste groothertog van de familie. De collectie werd aan de stad geschonken door De Medici, op voorwaarde dat ze Florence nooit zou verlaten. Een gedeelte van de schilderkunst is te bewonderen in het Palazzo Pitti. Beeldhouwwerken werden geschonken aan het Bargello, Etruskische en andere antieke kunst aan het Museo Archelogico. Het Uffizi strekt zich uit over 45 zalen en is meer dan één bezoek waard. Dat ben ik zeker van plan.Eerst zijn er de 13e eeuwse kunstenaars te bewonderen, zoals Giotto, Cimabue en Duccio. Giotto was een echte baanbreker ten opzichte van de Byzantijnse stijve kunstmatigheid. Hij voegde licht en schaduw toe om de plooien van Maria's mantel te tonen. De eerste bloei van de Renaissance wordt zichtbaar in werken van Masaccio, Masolino en Fra Angelico . De zalen 10 tot en met 14 zijn de volste van het Uffizi, want hier vind je de beroemdste schilderijen. Botticelli's Primavera(1478) en Geboorte van Venus(1485). Het meisje in de halve schelp was het eerste heidense naakt en ontstond net als de Primavera(Lente) uit een hernieuwde interesse in de Griekse mythologie. Zaal 15 bevat twee van de weinige schilderijen in Florence die toegeschreven worden aan Leonardo da Vinci, nl. een Mariaboodschap(1475) en de Aanbidding der Wijzen(1481). Zaal 18 werd speciaal gebouwd voor de kostbaarste kunstwerken van de Medici.  De volgende zalen bevatten werken van Florentijnse, Venetiaanse, Duitse en Vlaamse schilders. In Zaal 25 is het enige Uffizi-schilderij van Michelangelo te vinden, nl. de Doni Tondo of Heilige Familie(1504). Zijn stijl van schilderen staat bekend als het maniërisme. In de zalen 30-35 zijn doeken vooral doeken te vinden van schilders uit Noord-Italië(Venetië). Zaal 41 bevat hoofdzakelijk werken van Van Dijck en Rubens. Vooral de werken die bij Rubens besteld werden na het huwelijk van koning Hendrik IV van Frankrijk met Maria de' Medici zijn bijzonder. In zaal 43 zijn twee zelfportretten van Rembrandt te bewonderen. Nog meer schilderijen zijn te zien in de Corridoio Vasariano, een galerij die Cosimo I bouwde om het Uffizi te verbinden met het Palazzo Pitti aan de andere kant van de rivier.
 
8 december
Onze buurjongen, Niccolò viert vandaag zijn 13e verjaardag en ik besluit een kleinigheid voor hem te kopen. Als ik hem zie, feliciteer ik hem. "tanti auguri con compléanno" is hier de gebezigde term. Als Giovanna in beeld verschijnt, feliciteer ik ook haar met de verjaardag van haar zoon. Vriendelijk nodigt zij mij uit om vanavond een stuk "birthdaycake" te komen eten. Johan zit voor zijn werk in Praag en ik heb niets gepland voor deze avond. Dus accepteer ik de uitnodiging. Om 18.15  uur word ik verwacht. Rond de afgesproken tijd bel ik bij de buren aan. Daar staat mij een verrassing te wachten. Er zijn al wat mensen aanwezig en het komende halfuur blijven familieleden en vrienden binnenstromen. Aan de hoeveelheid voedsel die op tafel staat, is te zien dat op veel personen is gerekend. Ik ontkom er niet aan om Italiaans te spreken, want het merendeel heeft de Italiaanse nationaliteit en spreekt geen andere taal. Gelukkig wordt er door sommigen Engels gesproken.Van de "birthday cake" is geen  kruimel te bekennen. Ik vond het tijdstip ook een beetje raar voor taart, maar goed, Italianen doen wel meer dingen anders dan wij. Het blijkt dat de tafel vol met heerlijkheden de "antipasti" zijn.  Van alle kanten worden mij Toscaanse lekkernijen toegestopt die ik beslist moet proberen.Gepureerde kippenlever, peer met gorgonzola in deeg, pesto met brood, geroosterde groenten, gepureerde aubergine met ansjovis, teveel om op te noemen. Dan komt de "primo piatti" op tafel. Het blijken twee soorten soep te zijn, een "Ribollita" en een gevulde Toscaanse tomatensoep. "Ribollita" is een tweemaal gekookte Toscaanse bonensoep met spelt(farro). Spelt is een oude tarwesoort, waar mensen met een tarweallergie nogal eens goed op reageren. Kennelijk is het hier populair, want het graan ligt gekookt en al klaar in plastic bakjes in de supermarkt. Ga ik zeker een keer proberen zelf te maken. Uiteraard smaken beide soepen voortreffelijk. De "secondo piatti" bestaat uit heerlijk gekruid varkensvlees in gebakken brood. Daarbij worden diverse groenten geserveerd. Omdat Stefano een wijngaard heeft, wordt uiteraard wijn van eigen oogst geserveerd. Ondertussen praat ik met diverse gasten. Eén van hen blijkt een "Monseignieur" te zijn, een soort bisschop. Het blijkt dat hij in Apeldoorn ooit het Kröller Möller museum bezocht heeft. Toch leuk van zo'n man.
Ik heb een aardig gesprek gehad met Bianca uit Servië die vanwege het werk van haar man naar Italië is geëmigreerd. Ik hoor hoe moeilijk het voor hen is geweest om zich hier thuis te voelen. Bianca heeft talen gestudeerd in Servië, maar kan er hier niets mee. Het is mij niet duidelijk welke talen, maar als er Italiaans bij zat, kon ze de taal in ieder geval al spreken. Een niet onbelangrijk element als je emigreert. Ze heeft een administratieve baan aangenomen om op hetzelfde niveau te kunnen leven als zij in Servië gewend waren. Natuurlijk waren Enrico en zijn ouders er ook. Enrico, de man van wie wij ons huis huren, is de peetoom van Niccolò en in Italië is het de bedoeling dat peetoom op de verjaardag van zijn petekind aanwezig is. Enrico probeert Nederlands te leren, omdat hij in Amsterdam woont en werkt. We praten een poosje in het Nederlands, maar dat blijkt best moeilijk. En dat is niet zo heel vreemd als je nog maar een paar maanden Nederlandse les hebt. Als plotseling de lichten uitgaan, komt Giovanna vanuit de keuken binnen met de "Birthday Cake" waarop dertien brandende kaarsen prijken. Dan klinkt "happy birthday to you", maar dan in het Italiaans, "tanti auguri a te". Niet moeilijk dus om mee te zingen. De lichten gaan weer aan en dan pas is de met een dikke laag chocolade omhulde taart zichtbaar. Ook weer zelf gemaakt door Giovanna en overheerlijk. Als ik vraag wanneer ze dat allemaal gedaan heeft, antwoordt ze luchtig: "oh gewoon, ik heb gisteravond en vandaag de hele dag gekookt". Ongelooflijk, zoveel gerechten en alles perfect. "I complimenti e grazie mille", zeg ik als ik vertrek en ik bedank Stefano en Giovanna nogmaals voor de uitnodiging. Het lijkt alsof ik een warm bad heb gehad en vervuld en voldaan zoek ik mijn bed op. Een heerlijke avond die me zomaar overkomen is.

13 december
Vandaag onze laatste Italiaanse les van Elena(snik, snik). We zijn maar met weinig, Ozge, Mert, Patrycza, Sabina, Bill en ik. De rest heeft het te druk met het afronden van presentaties of andere zaken. Om 19.30 uur vertrekken we met ons groepje naar de Pizzeria in San Domenico, 5 minuten van het European Institute, voor een afscheidsetentje met Elena. Ze vertrekt eind januari of februari naar Kongo, waar ze voor één of ander onderwijsproject gevraagd is. De man van Sabina, Serge voegt zich ook bij ons.Over vijf maanden verwachten zij hun eerste kindje. Sabina is nu al bezig om te regelen dat zij verzekerd is van een pijnloze bevalling. Pijnstilling door middel van een ruggeprik is hier gebruikelijk. Kennelijk wordt niet stilgestaan bij het feit dat de baby "gedrogeerd" ter wereld komt en welke gevolgen dit zou kunnen hebben. Aan het einde besluiten we Elena te trakteren op dit etentje om onze waardering voor haar te laten blijken. Jammer dat ze vertrekt.

15 december
Het is zover. Na vierenhalve maand in Florence te hebben doorgebracht, ga ik Kerst in Nederland vieren. De reis verloopt rustig en na zo'n 15 uur komen we rond 22.00 uur in Nederland aan. Vincent wacht ons op en is blij dat hij ons weer ziet. Ook Jerry en Maxime herkennen het huis ogenblikkelijk. Maxime laat de volgende dag duidelijk blijken dat ze naar buiten wil. Ze heeft nog steeds niets op haar bak gedaan en we zijn benieuwd of ze terug in  Nederland haar toiletgedrag wijzigt. Alsof ze nooit weg is geweest, vertrekt ze naar buiten en doet daar haar behoefte. Misschien is de grond in Italië niet goed genoeg voor onze "prinses" en protesteert ze op haar manier: "Dat zal jullie leren om mij zonder toestemming zomaar te verhuizen".  Opgelucht komt ze weer binnen en gaat tevreden zitten spinnen. Gelukkig is ze zich niet bewust van het feit dat ze binnenkort weer terug verhuist naar Florence.

18 december
Vandaag zijn mijn ouders 50 jaar getrouwd. Er zijn allerlei dingen bedacht om hen een onvergetelijke dag te bezorgen. Van een bruidstaart tot een verzamelmap met leuke anekdotes, gedichten en liedjes. Tussen de gangen van het diner 's avonds wordt het één en ander voorgelezen door ons, om de rest van de familie ook te laten meegenieten van de inzendingen. Het is erg gezellig om mijn hele familie weer eens te ontmoeten. Iedereen vind het een geslaagde avond en van mijn ouders heb ik gehoord dat ze de map met anekdotes e.d. keer op keer bekijken om alles nog eens opnieuw te beleven.
De nacht brengen we door bij de vader van Johan. Helaas moet hij 's ochtends vroeg al weer weg om te dyaliseren en 's middags naar een ander ziekenhuis voor zijn oorontsteking. Ivo moet 's avonds optreden met zijn band "Gary Gilmores Eyes", dus vertrekken we met z'n drieën naar huis. Johan blijft bij zijn vader en werkt de rest van de week in Eindhoven.
In de tussentijd probeer ik wat zaken te regelen voor de komende acht maanden in Italië en daar blijkt heel wat tijd in te gaan zitten. Bij de Xenos schaf ik 15 meter horregaas met klittenband aan tegen insekten. En voor de zekerheid ook een tweepersoonsklamboe. Als ik hem voor de slaapkamer niet nodig heb, dan kan ik er altijd nog onder gaan zitten in de tuin.
"Zeker naar de tropen", informeert de cassière belangstellend als ik afreken. Ik leg haar uit dat Florence in de zomermaanden niet onderdoet voor de tropen. Ook bestel ik nog wat reservecontactlenzen voor het komende jaar. En wat Nederlandse opiniebladen. Ook probeer ik wat vrienden en vriendinnen te bezoeken. Eerste Kerstdag heb ik de kerstdienst in Zutphen bijgewoond. Zoals altijd een bijzondere sfeer en ik merk dat ik de diensten de afgelopen maanden heb gemist.

Na Kerst beginnen we ons voor te bereiden op ons vertrek op 29 december. 0m 07.15 uur vertrekken we richting Florence.Vincent gaat ook mee en blijft tot 9 januari. In Duitsland stuiten we op een file en brengen een uur in langzaam rijdend verkeer door. In de buurt van  Milaan worden we overvallen door zeer dichte mist en zo'n twee uur lang kunnen we alleen maar langzaam rijden tot de mist in de buurt van Florence verdwenen is. Gelukkig komen we na zo'n zestien uur veilig aan.  Oud- en Nieuw willen we gezamenlijk in Florence vieren. Het rotjes afsteken in de weken voorafgaand aan Oudjaarsavond heb ik trouwens niet gemist. Het trauma dat Jerry in de laatste weken van het jaar steevast opbouwde en dat op Oudjaarsavond zijn hoogtepunt bereikte, heeft zich hier niet kunnen ontwikkelen. Oudjaarsavond brengen we door met een collega van Johan plus vriendin van collega. Op twee januari zal er weer gewerkt moeten worden met collega en dit was een mooie gelegenheid om het aangename met het nuttige te verenigen. Vriendin blijkt snipverkouden en brengt Oudjaarsavond door in extra lagen kleding, waaronder drie paar sokken van Vincent. Naarmate de avond vordert, vordert ook de verkoudheid annex griep. Als we elkaar om 24.00 uur een gelukkig en vooral gezond 2008 toewensen, is het virus niet verder meer te verspreiden en besluiten collega en vriendin terug naar hun hotel te gaan. Johan probeert ze met de auto zo dicht mogelijk bij het hotel te brengen. Het is een wonder dat dit lukt, want na 24.00 uur gaan bijna alle Italianen, oud en jong naar het centrum van Florence om nieuwjaar te vieren .Er is muziek, vuurwerk(gelukkig niet zoveel als in Nederland) en er kunnen drankjes gekocht worden op straat. Een gezellige toestand, maar erg druk.
Nieuwjaarsdag brengen we voornamelijk thuis door. Buiten is het koud en 's nachts vriest het.
We gaan alleen naar buiten om Jerry uit te laten. Het griepvirus blijkt nu ook collega bereikt te hebben en beiden brengen nieuwjaarsdag voornamelijk onder de wol in het hotel door. Op 2 januari is collega echt geveld, maar toch wordt er 's middags gewerkt. Vriendin en ik brengen een gedeelte van de middag in het centrum van Florence door en verbazen ons over de hoeveelheid toeristen. Kennelijk komen veel mensen op het idee om Oud- en Nieuw in een andere stad door te brengen. 's Avonds eten we nog gezellig met z'n allen bij ons, want de volgende dag vertrekken collega en vriendin alweer naar Nederland. En wij, niet geteisterd door enig virus, maken plannen om ter gelegenheid van onze huwelijksdag een paar dagen in Rome door te brengen. Vrijdag 11 januari vertrekken we met de hogesnelheidstrein(Eurostar) naar Rome.





 

 





belevenissen in november

Posted on 4/11/2007 at 13:41 - 1 Comments - Post Comment - Link

Vandaag, zaterdag 3 november naar Siena geweest. Ongeveer een uur rijden via de snelweg vanaf Florence en bijna anderhalf uur via de "Middeleeuwse" route. Met een stralende zon aan een strakblauwe hemel gaan we op weg. Het is zo'n 17 graden. Het ene na het andere schitterende uitzicht op de Toscaanse heuvels met de altijd groene cypressen trekt aan ons voorbij. En we verbazen ons over de prachtige herfstkleuren. Halverwege stoppen we even bij een wegrestaurantje om iets te eten en te drinken. Zonder jas zitten we te genieten van Toscaanse speltsoep, salade, cappuccino en uiteraard de zon. Als we in Siena aankomen, blijkt hoeveel moeite het ook hier weer kost om een parkeerplaats te vinden.
Siena wordt wel de meest volmaakte Middeleeuwse stad van Italië genoemd. In het hart ligt de Campo(letterlijk "veld"), juist op de plaats waar drie heuvelruggen bij elkaar komen. Jaarlijks vindt hier de beroemde paardenrace plaats, de "Palio". Waarschijnlijk was het plein vroeger de plek van het Romeinse forum (Siena werd gesticht door de Romeinen) en werd het later de belangrijkste marktplaats. Het huidige uiterlijk dateert uit 1293. Symbool voor de vorm van het schelpvormige plein staat de mantel van de Madonna die de stad beschut in haa beschermende omhelzing.
In de Middeleeuwen was Siena één van de belangrijkste Europese steden dankzij bloeiende
bank- en textielconcerns. Voortdurend waren er grote conflicten met Florence, waarbij soms de ene, dan weer de andere stad belangrijker was. Toen in 1348 zo'n 70.000 van de 100.000 inwoners aan de "Pest" stierven, gaf Siena zich uiteindelijk over. Het belangrijkste gebouw van het plein is het Palazzo Pubblico, nu stadhuis. Omdat het zulk prachtig weer is besluiten we door het stadje te wandelen en van het historische centrum te genieten. Als het weer slechter wordt, kunnen we altijd nog teruggaan om musea en kerken van binnen te bezichtigen. Bovendien is het al wat later op de middag. Het centrum is druk en al snel blijkt hoe commercieel het is geworden. Allerlei bekende en minder bekende Italiaanse winkelketens en designers hebben zich hier gevestigd. Zij willen ook een graantje meepikken van alle toeristen die hier vertoeven. Ik had hier wat meer ambachtelijkheid verwacht. Helaas zijn er kennelijk andere belangen in het spel.

15 november
Gisteren met collega's van Johan heerlijk Italiaans gegeten. Daarna met de drie J's en M&M uitgegaan om op de gezondheid van één van de J's te toasten, want die zou de volgende dag jarig zijn. Er was life muziek aanwezig in Club Rex, dus even heerlijk gedanst.
Om ongeveer 14.30 afscheid genomen, de J's en M&M moesten een paar uur later weer aan de slag, dus dat zou een kort nachtje worden.
Zeker als je bedenkt dat Johan en ik er nog een uur over gedaan hebben om thuis te komen. Om 14.30 uur 's nachts op donderdagavond is het in Florence niet bepaald bevolkt met taxi's en de enige taxi die we zagen rijden was al bezet. Ook hadden we het telefoonnummer van de taxicentrale niet paraat. Er zat weinig anders op dan naar huis te gaan lopen. Bovendien goed voor de spijsvertering en de conditie. Uiteindelijk werd het een barre tocht, enerzijds vanwege de kou en anderzijds vanwege het feit dat een bezoek aan het toilet voor mij een steeds dringender prioriteit werd. "Home, home, sweet home" werd steeds sterker "toilet, toilet, sweet toilet".  Zonder ongelukken kwam ik op de bestemde plaats aan.



17 november

Vanavond hebben we een feestje georganiseerd voor de groep mensen met wie we sinds september Italiaanse les volgen en voor een aantal Italiaanse collega's van Johan. We besluiten de avond van tevoren alvast een grote pan met pompoensoep te maken, omdat dat best veel werk is. Daarna maken we de bodems van de taarten voor het dessert. Om 01.00 uur zijn we klaar met de voorbereidingen. Er komen zo'n 25 mensen en er moet nog heel wat gebeuren voordat het feest kan beginnen. Bij Stefano, onze buurman met wijngaard, bestellen we een flinke hoeveelheid wijn. We willen nu wel eens proeven hoe de wijn van eigen wijngaard smaakt. Rond 21.00 uur staat ons huis vol met etende, drinkende en vooral pratende mensen. Eén voor één hadden ze hun hulp bij de voorbereidingen aangeboden, maar met meer dan twee mensen koken is gewoon niet praktisch. Ze zijn verbaasd over het zelfbereide diner en genieten zichtbaar. Over de wijn van Stefano zijn we het unaniem eens, een perfecte afdronk. Al het werk is niet voor niets geweest en zo te zien wordt het echt gewaardeerd. Eén van de aanwezigen komt met het idee om een "Tiramisu-avond" te houden. Ik zal zeker van de partij zijn.

 

23 november.

Vandaag met Jerry naar de dierenarts geweest. Ik had al een paar dagen het vermoeden dat hij niet in orde was. Gisteren lag hij te rillen in zijn kooi en maakte een slome indruk. Tijdens het uitlaten jankte hij steeds een beetje als hij een hoopje moest doen. Verstopte anaalklieren.

Ik weet het, het klinkt vies, maar daar kan een hond(of kat) ook niets aan doen.

Even op google kijken en ja, het ziet er ernstig genoeg uit om naar de dierenarts te gaan. In vroeger tijden hadden deze klieren een belangrijke funktie. Als een hond of een kat een hoopje(of hoop) doet, besproeit hij zijn uitwerpselen met zijn eigen geur als een soort terreinafbakening. Andere honden(of katten) weten dan: "hé, er lopen er hier nog een paar rond van mijn soort. Ik moet op mijn hoede zijn". Door het domesticeren hebben deze klieren

hun funktie min of meer verloren, maar ze zitten er nog wel. Het komt regelmatig voor dat de

klieren niet goed geleegd worden door allerlei oorzaken en dat ze uiteindelijk verstopt raken en een infectie veroorzaken.In het ergste geval kan een hond zichtzelf tot bloedens toe bijten en zelfs doodbloeden. Daar wilde ik niet op wachten, want de broer van Jerry is een paar weken geleden hetzelfde overkomen. En een gewaarschuwd mens telt voor twee.

In de dierenwinkel waar ik honden- en kattenvoer koop, had ik uit voorzorg al gevraagd waar de dichtstbijzijnde dierenarts te vinden was. Toen ik het telefoonnummer had gedraaid, kreeg ik uiteraard een bandje waarop een stem in in rap Italiaans iets meedeelde. Het enige dat ik eruit op kon maken was dat de dierenarts nu niet te bereiken was. Daar schoot ik niet veel mee op. Op dat moment zie ik mijn Italiaanse buurvrouw door het hek komen. Ik heb haar gevraagd of zij even naar het bandje van de dierenarts wilde luisteren, maar ook zij kon het nauwelijks volgen. Niet zo heel raar dus dat ik nauwelijks iets begreep. Na een tweede keer heel aandachtig luisteren, lukte het  haar wel om iets wijzer van het bandje te worden. Ze stelde voor om met mij mee te gaan naar de dierenarts. Onze auto staat namelijk sinds dinsdag geparkeerd bij het het vliegveld van Florence, omdat Johan die ochtend naar Nederland vertrokken is. Omdat hij een vroege vlucht had, durfde hij het niet te riskeren om te laat te komen. Een avond van tevoren een taxi bestellen, wil hier niet zeggen dat de taxi er de volgende ochtend ook daadwerkelijk staat.

Ook in Italië blijkt maar weer dat je met een goede buur op sommige momenten iets meer kunt dan met een verre vriend. Giovanna is inderdaad een lieve, meelevende buurvrouw. We besluiten gewoon naar de dierenarts te rijden en dan aan te bellen. Na twee keer aanbellen wordt de deur open gedaan door een jonge vrouw in een witte jas, Paola Conti. Of we een afspraak hebben. "Nee", hoor ik Giovanna zeggen, maar dit is een noodgeval. Er verschijnt een man, eveneens in witte jas, in de deuropening. Uit zijn woorden maak ik op dat het niet de bedoeling is dat we zonder afspraak aan de deur komen, want er moet van alles voorbereid worden, bla, bla, blaat......... De vrouw in witte jas gaat hier verder niet op in en nodigt ons uit om binnen te komen. Ik begrijp alles wat er gevraagd wordt, maar Giovanna doet het woord. Soms reageer ik in het Italiaans. Inderdaad heeft Jerry verstopte en ontstoken anaalklieren. Wat het arme beestje moet ondergaan om van zijn pijn verlost te worden, zal ik u onthouden. Het lijkt me duidelijk dat het me moeite kostte om Jerry in bedwang te houden. De dierenarts vroeg nog of Jerry misschien zou gaan bijten, maar ik kon haar gelukkig overtuigen dat Jerry nooit bijt. Dit hondenras weet volgens mij niet eens wat bijten is. Misschien tijdens het spelen, maar echt opzettelijk iemand bijten, kan ik mij niet voorstellen. Gelukkig hoeft hij geen muilkorf om. De dierenarts is ontzettend aardig en na de hele operatie krijg ik antibiotica mee voor drie weken en een recept voor een ontsmettend middel. Over twee weken verwacht ze ons terug, maar wel graag op afspraak. Na Paola hartelijk bedankt te hebben voor haar bereidwilligheid om ons te helpen, vertrekken we weer naar huis. Ik bedank Giovanna met twee kussen en ga naar de "Farmacia" voor het ontsmettingsmiddel. Geneesmiddelen voor dieren worden in Italië gewoon door de apotheek verstrekt. De dierenartsen hier hebben kennelijk een beperkte huisapotheek. In tegenstelling tot Nederland is het overgrote deel van de dierenartsen in Italië vrouw. Naar mijn idee een goede ontwikkeling. Na dit pijnlijke avontuur brengt Jerry de rest van de dag in de bench door en laat zich met moeite wekken om uitgelaten te worden.

Ik zal Johan vragen om nog wat Goudse stroopwafels mee te nemen voor Giovanna.


24 november

Van Johan krijg ik een sms dat zijn vliegtuig geland is op het vliegveld van Florence. Het regent hier inmiddels en het is zo'n 15 graden. Ivo en ik zijn trouwens echte bezienswaardigheden als het regent, want wij zitten met paraplu op de fiets. Dat gaat hier prima, want het is bijna altijd windstil. Wij Nederlanders zijn echt behendig met een fiets en creatief. En daar mogen we best trots op zijn. Ook creatief vind ik de plastic zak, gevouwen in de vorm van een hoedje op het hoofd van een Italiaanse. Ik ben benieuwd wat Johan allemaal te vertellen heeft. Zijn vader ligt in het ziekenhuis wegens complicaties na een routineonderzoek. Gelukkig gaat het nu beter met hem en hopen we dat hij snel opknapt en naar huis mag. In december kunnen Ivo en ik dan ook eindelijk op bezoek. En uiteraard naar het 50-jarig huwelijksfeest van mijn ouders. Spannend om na ruim drie maanden weer even in Nederland te zijn. Ben benieuwd hoe dat zal zijn.






Herfst of winter in Florence?

Posted on 1/11/2007 at 17:00 - 2 Comments - Post Comment - Link

Hier is de herfst plotseling ingevallen. Niet geleidelijk maar zo maar van de ene op de andere dag.
De temperatuur is van zo'n 20 graden naar 12 graden overdag gegaan vergezeld van een stevig
windje. Het voelt wel vertrouwd natuurlijk, maar wat warmer bevalt beter.
Uit Nederland kreeg ik de vraag of ik de prachtige Nederlandse herfstkleuren niet miste. Gek genoeg niet. Ook hier zijn de herfstkleuren prachtig. Vooral het gele en dieprood gekleurde gebladerte langs de wegen is schitterend.
Vanmiddag naar Fiesole gereden, een plaatsje tussen de cipressenheuvels, zo'n 3 à 4 km boven
Florence. Het dateert uit Etruskische tijden, zo rond 600 v.C en is dus eeuwen ouder dan Florence. Rond 1125 is Fiesole ingenomen door Florence en sindsdien is Florence belangrijker geworden. Het uitzicht op Florence beneden is uiteraard weer meer dan de moeite waard.
Via een steil straatje komen we bij een kerk terecht, San Francesco. In 1399 heeft zich hier
een Franciscaner convent gevestigd. Uit die tijd dateren de overgebleven fresco's aan de muren van de kerk en uit de 16e eeuw het armzalige "meubilair" van de sacristie. Hier is ook de cel van de beroemde 15e eeuwse prediker St. Bernardino van Siena te bezoeken.
Onder de kerk ligt een museum met allerlei voorwerpen die de Franciscaner monniken tijdens
hun zendingsreizen mee terugnamen. Voor een deel giften, voor een deel onduidelijk waar deze
voorwerpen vandaan kwamen. Grote opgezette vogels, prachtige borden en vazen van Chinees
porselein tot gemummificeerde lichaamsdelen. Er was zelfs een mummie in een houten sarcofaag te zien(uiteraard achter glas) uit Luxor. Het schijnt dat toen de pyramides in Egypte werden ontdekt, voorwerpen als deze als trofee "werden meegenomen". Hoe deze mummie
hier terecht is gekomen, is niet duidelijk. Misschien is dat  maar beter ook.
In het souvenirwinkeltje een prachtige kalender voor 2008 met Madonna's van beroemde schilders aangeschaft en thuis aan de muur gehangen.

Gisteren kregen we onze buurman aan de deur die geconstateerd had dat het hek af en toe
niet helemaal afgesloten was. Die morgen had een bedelaarster met een kind geprobeerd bij hen naar binnen te komen, dus was het zaak om zorgvuldig het hek te sluiten. Even open laten staan om afval weg te brengen of iets dergelijks kan dus echt niet. Het is ons direkt duidelijk waarom alles zo ommuurd, getralied en beveiligd is. "This is a real big problem here", zei hij met een zich verontschuldigende blik. Ik vraag me af wat deze vrouw wilde. Misschien wat geld, of misschien iets te eten of zich opwarmen, want het is tenslotte maar 12 graden. Ik vraag me nog steeds af of het wel echt gebeurd is. Of zei hij het omdat hij bang was dat dit zou gebeuren.
Ik moet weer denken aan een uitspraak die ik een tijd geleden ergens las: "de humaniteit van een land wordt zichtbaar in de manier waarop men omgaat met "outcasts", mensen die het niet redden in deze maatschappij. Het is mij duidelijk dat je ook hier beter geen "outcast" kunt zijn.
Ik moet ook direkt aan een ander opmerkelijk verschijnsel denken. Als ik naar de supermarkt ga, zie ik het steeds opnieuw. Er lopen altijd jongens uit Afrika(waarschijnlijk Senegal) rond bij de supermarkten. Zodra ze iemand met een volle kar boodschappen uit de supermarkt zien lopen richting auto, snellen ze toe om te helpen met inladen in de auto. Uiteraard verwachten ze dan een kleine beloning in de vorm van wat euro's of ze hopen dat je wat van hun waren afneemt, papieren zakdoekjes( heb ik een loopneus?) of een aansteker(ik rook niet) of een set handdoeken(ik droog mij nooit af). Ook lopen ze allerlei kleinere winkels af en proberen hun waren te slijten aan de winkelier of de wachtende klanten. Ze smeken met hun ogen of je een kleinigheid wilt kopen en als je alle bovenstaande smoezen gebruikt hebt, krijg je een woedende blik cadeau. De winkeliers blijven ijskoud onder deze praktijken. Kennelijk is dit gebruikelijk. De vraag is of je uit medelijden wel of niet iets moet aanschaffen en of je iemand dan werkelijk helpt. Ik weet het antwoord(nog) niet. Omdat het Italiaans verstaan steeds beter gaat, hoor ik winkelier en klanten schande spreken over deze mensen. Waarom werken ze niet gewoon en vallen ze ons ongevraagd lastig?  Daar weet ik het antwoord wel op, maar ik zeg het niet. En eigenlijk weten ze het zelf ook wel. Ze zijn zwart en laag opgeleid en hebben minder kansen in het leven gehad. En als een werkgever kan kiezen tussen een gekleurde werknemer en een blanke werknemer bij gelijke geschiktheid, kiest hij voor de blanke werknemer. Zo zit dat anno 2007, ook in Italië.

De afgelopen week is mijn zus met vriendin Annemarie naar Florence gekomen. Omdat het hier echt aan de kleine kant is, hebben ze een hotel in de buurt geboekt op de Piazza Santa Spirito.
Vanaf ons huis is het een halfuurtje fietsen afhankelijk van het verkeer. En vanaf het hotel zo'n 25 minuten met de bus naar ons huis  Het is een leuke week geweest en we hebben regelmatig samen doorgebracht, gegeten en gedronken. Een week om met plezier op terug te kijken. Hoewel het nu toch echt herfst is, is het voornamelijk droog en rond de 20 graden geweest. Ze hebben geluk gehad. Maandag 29 oktober zijn ze vanaf Pisa weer vertrokken naar een veel kouder Nederland.In ieder geval wordt het wachten tot ergens in december eer ik mijn zus opnieuw zie.

Sinds een aantal weken hou ik me bezig met "Pilates", een vorm van bewegen die ontwikkeld
is door een Duitser met uiteraard dezelfde naam. Het bijzondere is dat deze Joseph Pilates(woonachtig in de U.S.A.)  in zijn jeugd een wat ziekelijke, magere jongen was. Hij nam daar niet zondermeer genoegen mee en bedacht een aantal oefeningen waarmee hij zijn lichaam met succes gezonder maakte en versterkte zonder dat hij zich daarbij enorm in het zweet moest werken. En zeg nou zelf, dat spreekt toch onmiddellijk aan. Mij wel in elk geval. De nadruk ligt bij deze bewegingsleer op het nauwkeurig, rustig en geconcentreerd uitvoeren van de voorgeschreven bewegingen en oefeningen met een juiste manier van ademhalen.. Niks fors tempo en opgeklopt gedoe. Nog belangrijker, geen blessures, dat kon Joseph Pilates natuurlijk helemaal niet gebruiken met zijn verzwakte lichaam. Omdat ik op dit moment niet aan Sacred Dance doe(is trouwens goed te combineren met Pilates) en mijn ouder wordende lichaam toch wel enige "verzorging" behoeft, ben ik er helemaal weg van. En.........-het lijkt wel een verkapte vorm van reclame-.........het helpt. Fitter dan fit, zonder spierpijn, stap ik een uur na de les de "palestra" weer uit. Onze lerares, Laura, heeft haar opleiding in de U.S.A.gevolgd bij de opvolgster van Joseph Pilates, een Oosteuropese dame waarvan ik mij de naam niet meer
kan herinneren, dus bijna uit de eerste hand. Ik voel mij in goede handen bij haar want ze is ook nog eens fysiotherapeute. Elke keer kijk ik opnieuw uit naar de volgende les.

Intussen heb ik al iets bedacht om in het voorjaar de muggen uit huis te houden. Binnenkort neem ik de maat van de ramen in het gehele huis en zodra ik in Nederland ben koop ik meters horrengaas. Met behulp van zelfklevend klittenband bevestig ik het gaas tegen de houten sponningen van de ramen in het gehele huis. Er komt geen mug meer doorheen! Vervolgens koop ik een electrische vliegenmepper en iedere mug wordt zorgvuldig "verwijderd". "Wreed", zegt u. Inderdaad, maar het zijn parasieten en ze hebben genoeg van mijn Nederlandse bloed gedronken.Ik ben het zat om onvrijwillig bloeddonor te zijn. Ik gun ze geen slok, beet of hap meer. En ze boffen nog met mij, want de Italianen hier zijn ervan overtuigd dat alleen "chemische oorlogsvoering" nog zin heeft. Niemand weet wat dat voor consequenties heeft op de lange termijn. In het voorjaar kun je zelfs je tuin laten bewerken met middelen waardoor je tuin maandenlang mugvrij blijft. Of er dan nog ander leven in de tuin mogelijk is, is niet duidelijk.
De Italiaanse muggen beginnen zo langzamerhand een obsessie te worden en niet alleen voor mij.
(Dit onderwerp wordt vervolgd in het voorjaar van 2008.)

 













Een nieuw levensjaar

Posted on 7/10/2007 at 01:26 - 1 Comments - Post Comment - Link

Inmiddels ben ik aan mijn 49ste levensjaar begonnen. Best leuk om een keer in het buitenland jarig te zijn, en dan nog wel in Florence. Van te voren werd ik via kaarten uit Nederland al attent gemaakt op mijn aanstaande verjaardag. Vluchten kon niet meer. Alle tijd dus om onder ogen te zien dat de tijd niet stilstaat. Bij deze trouwens iedereen hartelijk dank voor haar of zijn felicitaties op wat voor manier dan ook. Lief, lief, lief. Nog even en ik zit aan de halve eeuw. Meer dan de helft zit er dus al op. Raar idee.Wat mij enigszins zorgen baart, is dat ik waarschijnlijk niet genoeg tijd heb om alles te doen wat ik nog graag zou willen doen. En vooral om alles te lezen, wat ik nog zou willen lezen. Ja, ik ben nou eenmaal een bezige bij en bedenk steeds weer iets nieuws.Ik heb wat nieuwe ideeën ontwikkeld, maar die hou ik nog even voor mezelf.
Terug naar het leven van alledag. Uiteraard probeer ik voortdurend mij het Italiaans eigen te maken, maar dat gaat eigenlijk te langzaam naar mijn zin. Op de universiteit is een kleine "break" ingelast alvorens er overgegaan wordt naar een minder intensief tempo Italiaanse les.
En mocht je het idee hebben dat je gestotter en verwoede pogingen om je verstaanbaar te maken geheel toegeschreven moeten worden aan de Italiaanse docent/e, dan heb je nu de kans om te switchen. Alle cursisten werden in de gelegenheid gesteld om een evaluatieformulier in te vullen. En daarbij werd er geen blad voor de mond genomen. Het is bijvoorbeeld best leuk om te horen waar de beste "gelaterie" te vinden zijn, maar een uur later bij "gelateria" nummer negen wordt het een beetje teveel van het goede ijs. Bovendien begint een mens intussen behoorlijk trek te krijgen. Ook is onze lerares erg nieuwsgierig. Toen ze wilde weten wat ik zoal schrijf over Italië op mijn log, heb ik haar nog gewaarschuwd. Uiteindelijk moest ik toch over de brug komen met mijn uitspraken over Italianen. En inderdaad, Italianen rijden als bruten en Florentijnen zijn stug en gesloten. Ze was het geheel met mij eens.
Door middel van een test waren we zelf al behoorlijk aan te tand gevoeld omtrent onze kennis van het Italiaans.Onze docente was niet ontevreden met de resultaten en daarom durfden wij het aan om na een aantal lovende woorden toch wat kritiek te uiten. Ik ben benieuwd wat ons nu te wachten staat.
Inmiddels is het optreden met het EUI koor achter de rug. Afgelopen vrijdag, 5 oktober was het zover. Met een traditionele ceremonie kregen alle gepromoveerden hun diploma uitgereikt.
Aan ons de eer om een welkomstlied ter ere van professoren en gepromoveerden te zingen.
Uiteraard in het Latijn. Op woensdagavond voor het eerst geoefend in de kerk van het klooster, dat bij het EU gebouw hoort. Een kerk uit 1200 en adembenemend mooi. Uiteraard waren wij de enige aanwezigen in de kerk en toen we na onze stemoefeningen begonnen te zingen, schoot ik even vol van de "schoonheid" die onmiskenbaar aanwezig was. Hier hebben dus eeuwenlang stemmen van monniken geklonken die zich ook verwonderd hebben over de trillingen die hun stemmen voortbrachten. Misschien was het wel zo dat de echo's van onze stemmen en iets van de atmosfeer van weleer elkaar ontmoetten en even met elkaar speelden. Zoals de wind soms even met een herstblaadje speelt. Er ontstond een zuiverheid in de ruimte die duidelijk niet van hier was. En op de dag van de ceremonie kon ik het niet ontdekken. Dat was te verwachten, want de kerk was immers gevuld met familieleden en belangstellenden, geluidsapparatuur en dergelijke. Gelukkig werd veel van de wat saaie ceremonie goedgemaakt door het optreden van een beroemde Ierse pianiste, Thérèse Fahy. Wij hadden het geluk vlak bij de pianiste te zitten en konden van dichtbij zien hoe prachtig zij speelde. Onlangs heeft ze nog in de Engelse kerk aan het Begijnhof in Amsterdam opgetreden. Uiteraard veel applaus bij het uitreiken van de diploma's en hoewel ik ze niet persoonlijk kende, heb ik bij de Nederlandse "graduates" toch even wat harder geapplaudiseerd. Uiteraard aan het einde, zo rond 17.00 uur de bekende receptie bij een temperatuur van zo'n 27 graden.

Vandaag hebben Johan en Ivo samen met buurman Stefano + zoon Niccolo en neef Enrico(speciaal uit Amsterdam overgekomen) de wedstrijd Fiorentina-Juventus bezocht. Het stadion was totaal uitverkocht. Naar het stadion gaan om je favoriete club te zien spelen, is in Italië een echt familiegebeuren. Hele families met kinderen genieten van het spel van hun favoriete club. De spelers van Juventus moesten het zonder supporters stellen vanwege rellen tijdens een vorige wedstrijd. Een terecht besluit van de Italiaanse voetbalbond. Juventus liet zich hier niet door ontmoedigen en scoorde vrij snel in de eerste helft. Gelukkig konden de Fiorentina spelers hun supporters tevreden stellen met een doelpunt in de tweede helft. Ondanks hun duidelijk betere spel bleef het helaas 1-1.
Aangezien ik niet echt geïnteresseerd ben in voetbal, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om een flink stuk met Jerry te wandelen. Rijdende auto's waren er nauwelijks, alleen ellenlange files geparkeerde auto's. Het Fiorentina stadion is 5 minuten lopen van ons huis.
Het gejuich van het enthousiaste publiek kwam af en toe als een "wave" met de wind mee.
Door het aanzwellende gejuich wist ik dat het gelijk spel was geworden. Samen met Italiaanse Berliner bollen kwamen de supporters thuis.

Het vorige weekend samen met Johan en Ivo de Boboli Tuinen van het Palazzo Pitti bezocht om de prachtige 16e-eeuwse Italiaanse tuinarchitectuur te bewonderen. Bij aankomst per fiets bleek er een enorme rij te staan. Bij navraag blijkt dat het hele weekend entree gratis was in verband met European Heritage Day(Europees Erfgoed Dag). Gelukkig gaat het allemaal vrij snel. Groepsgewijs worden we binnengelaten. Vroeger waren de tuinen vrij toegankelijk en werd er volop geluncht op deze schitterende plek. Tegenwoordig moet er worden betaald voor een bezoek aan de tuinen en daar balen de Florentijnen behoorlijk van.Vanuit de tuinen is het zicht op de "Duomo", de toren van Palazza Vecchio en de "Medici" kapellen onbeschrijflijk mooi.
Helaas hebben we maar een tiende van de tuinen kunnen bekijken. Gelukkig hebben we nog bijna een jaar voor de rest.

 









Een maand in Florence

Posted on 19/9/2007 at 22:05 - 0 Comments - Post Comment - Link

Donderdag 21 september zijn we precies één maand in Florence. En het is nog steeds hard werken om hier een beetje te aarden. Uiteraard worden er op de universiteit activiteiten van

allerlei aard georganiseerd, zoals zingen, yoga, tango, gym, voetbal en rugby. Johan heeft voor voetbal gekozen en ik, zoals ik al eerder verteld heb, voor zingen in het universiteitskoor.

Vanavond bleek onze zangleraar, Valerio, ziek te zijn.Bij aankomst op de universiteit bleek dat ik mijn mail beter even had kunnen bekijken, want onze nachtegaal was ziek. Laryngitis, werd ons medegedeeld. Gelukkig wist ik direkt wat dat was, omdat ik best goed ben in het onthouden van namen van enge ziektes. De goede man lijdt dus aan een keelontsteking. Ik mag hopen dat hij volgende week weer goed bij stem is, want ons eerste optreden staat gepland op 5 oktober a.s. En gezien de lijst mensen aan wie de mail gericht was, wordt het

een omvangrijk koor. Prima, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Ik weet niet of ze dit spreekwoord in Italië ook kennen, maar dat zoek ik op. 

Afgelopen zondagmiddag zijn we een poosje naar het strand geweest bij Marina Vecchiano, een adres dat we van een vriend hebben die een poosje in Lucca heeft gewoond. En dat

bleek de moeite waard. Niet echt een vrij strand, maar € 8 voor twee stoelen en een parasol is te doen.Het grootste gedeelte van de stranden in Italië is in handen van particulieren. Vaak boeken vakantiegangers een hotel of appartement met recht op een aantal stoelen en een parasol. Al komen deze mensen niet opdagen, die stoelen blijven gereserveerd voor het geval ze alsnog opduiken. Ze hebben er tenslotte voor betaald. Het is alleen een beetje een rare toestand als je op een strand aankomt met rijen lege stoelen en je krijgt te horen dat alles vol is. En als je dan voorstelt dat je helemaal geen stoel wilt, maar gewoon op je handdoek wilt zitten, is het toch van de gekke dat daar € 35 voor gevraagd wordt. Dit hebben we in het begin beleefd toen we met Vincent een middag aan zee bij Pisa doorbrachten. 

Afgelopen weekend was het redelijk bewolkt maar toch aangenaam genoeg om de zee in te gaan en een beetje op te warmen op het strand. Er schijnen mooiere stranden te zijn met kristalhelder water, maar daar moeten we volgend voorjaar dan maar naar op zoek.

Ook hier is de herfst in aantocht. Sinds gisteren waait er een koele wind en het lijkt alsof iedereen een zucht van verlichting slaakt. Maandag was voor Italiaanse begrippen vochtig en zo'n 28 graden, maar op één of andere manier erg benauwd. Het is dan absoluut niet prettig om buiten te zijn.

Dat vele mensen het benijdenswaardig vinden om een jaar in Florence te verblijven, kan ik goed begrijpen. Het klinkt ook erg romantisch. Maar werken in deze temperaturen zijn wij niet gewend. Erg begrijpelijk ook dat bijna alles hier sluit van 13.00 uur tot zo'n 16.30 uur.En dan moet je je voorstellen dat in augustus de zomer op z'n retour is. Hoe zwaar moet het zijn voor de mensen hier in juni en juli? Volgend jaar kan ik er jullie vast meer over vertellen.

 

Afgelopen weekend hebben we kennisgemaakt met onze Italiaanse buren. Eerst maar eens her en der geïnformeerd of het niet raar gevonden wordt als je de buren 's avonds voor een kop koffie uitnodigt. Misschien doen ze dat hier anders. Onze buren zijn erg sympathiek en gelukkig spreken ze behoorlijk Engels, want ons Italiaans is nog van dusdanig niveau dat we binnen 10 minuten uitgepraat zouden zijn. Stefano, zo blijkt, is beheerder van een wijngaard en brengt twee heerlijke flessen Chianti mee. Hij is ook een groot voetbalfan en dan vooral van Fiorentina. Het stadion ligt op zo'n 10 minuten loopafstand hier vandaan. Giovanna werkt als biologe op de staatsuniversiteit. Hun zoon is 12 jaar en heet Niccolo. Een aardige jongen die ook al redelijk Engels spreekt. De scholen zijn hier afgelopen maandag weer begonnen.

De kennismaking was leuk, alleen ik denk niet dat ze onze Nederlandse koffie erg lekker vonden. Ze wilden in ieder geval geen tweede kop. De Nederlandse stroopwafel beviel beter.

De kuipjes van ons espressoapparaat waren juist op en hoewel deze van Italiaanse origine zijn, kunnen ze alleen via internet besteld worden.

 

De wind zorgt ervoor dat de muggenkolonie uit elkaar gedreven wordt en het lijkt erop dat de bloeddorstige beestjes in aantal verminderen. Bovendien kunnen we eindelijk iets warmers aantrekken waardoor er weer meer lichaam bedekt is. Eén ding is zeker, volgend jaar schaf ik klamboes aan, één voor in de tuin en één voor in de slaapkamer.

 

 

 


Parlare Italiano

Posted on 9/9/2007 at 23:49 - 0 Comments - Post Comment - Link

Afgelopen week hebben Johan en ik vier dagen lang tweeënhalf uur Italiaanse lessen gevolgd op de universiteit. Hij heeft er een eigen kamer gekregen met computer. Het is een piepklein kamertje met twee boekenkasten, maar wel helemaal voor hem.

De cursus Italiaans is erg leuk en onze lerares heet Elena. We volgen de cursus samen met  mensen van allerlei nationaliteiten. Veel Poolse studenten(ja, ik weet het, ik heb wat met "Polen"), een Wit-Russische, een Russische, een Zweed en een Kroatische, twee Nieuw-Zeelandse studentes, een Taiwanees, nog een Nederlandse, twee Turkse studenten en een Duitse student.

De meeste studenten hopen binnen vier jaar hun doctoraal te halen, hetzij in Rechten, hetzij in Geschiedenis, Politieke Wetenschappen of Economie. Enkelen zijn er voor werk danzij één

of andere grant of beurs. Eén ding bindt ons allen, namelijk de Italiaanse taal binnen niet al te lange tijd onder de knie krijgen.

Onze lerares is een echte Italiaanse, theatraal en met veel handgebaren. Ze spreekt tijdens de les uitsluitend Italiaans en als je heel erg glazig kijkt bij een vraag, gaat ze gelukkig even over naar de Engelse taal. Na een week mogen de resultaten er toch wel zijn. We durven in een winkel voorzichtig iets in het Italiaans te vragen en niet onbelangrijk, we beginnen te begrijpen waar het over gaat.

Als je Frans of Spaans spreekt, schijnt het niet zo moeilijk te zijn om Italiaans te

leren, is ons verteld. Het zou alleen niet zo supersnel uitgesproken moeten worden.

Ivo heeft zijn eerste week er ook op zitten op de Scuola Leonardo da Vinci. Ook hij wordt met allerlei nationaliteiten geconfronteerd. En met een ketting die steeds van zijn fiets afloopt op weg naar school. Misschien toch maar een andere fiets aanschaffen. Tweedehands fietsen zijn hier goed verkrijgbaar voor zo'n € 60 à € 70. Nieuwe fietsen zie je in Florence nauwelijks, want ook hier worden fietsen volop "geleend". Een goed kettingslot is geen overbodige luxe.

Mijn oude trouwe Nederlandse Gazelle valt hier kennelijk op, want ik kreeg een compliment van een oudere dame dat mijn fiets er zo mooi "rond" uitzag, vooral de wielen. Ik stond een beetje met mijn mond vol tanden, want een fiets met andersoortige wielen kan ik mij niet voorstellen.

 

Vrijdagavond door een collega van Johan uitgenodigd om naar een restaurant annex theater, Theatre del Sale te gaan om onze komst te vieren. Voor € 5 p.p. per jaar(Florence duur?) word je lid van dit theater en dan kun je deelnemen aan allerlei evenementen. De warme buffetten gevolgd door allerlei voorstellingen zijn zeer populair Bij zo'n buffet wordt echt voortreffelijk Italiaans eten geserveerd, bestaande uit diverse voorgerechten, hoofdgerecht en dessert. Je kunt vanachter glas zien wat zich in de keuken afspeelt en af en toe roept de kok als een soort marktkoopman wat er nu weer gebrouwen is. Het lijkt op het aanprijzen van de zojuist bereide etenwaren. Heel komisch om mee te maken. Ook wijn, water, koffie enz. zijn volop verkrijgbaar. Dan volgt er een voorstelling van wat er die avond op het programma staat. Afgelopen vrijdag was dat een Italiaans kwartet, dat muziek uit de jaren '60 en '70 ten gehore bracht op akoestische gitaren. Twee uren lang waanden we ons weer in de tijd van Simon en Garfunkel, The Eagles, Bob Dylan etc. En met het nummer "Blowing in the wind" was ik weer even terug in Zutphen.

Maximaal mogen er 99 mensen naar binnen(het is zelfs toegestaan om hond of kat mee te nemen mits ze zich rustig gedragen) op een dergelijke avond en bij aanvang betaal je € 25 p.p. en heb je een uitstekend diner plus avond uit. Verder is het mogelijk om dagelijks tegen gereduceerd tarief te ontbijten en te lunchen en ook het programma word je van tevoren per e-mail toegestuurd zodat je kunt bepalen waar je heen wilt.

 

Afgelopen zaterdag zijn we, banaler kan het niet, naar Ikea gegaan. Ja, die hebben ze hier ook. Het adres keurig ingevoerd in de speciaal voor Florence aangeschafte navigator. De navigator brengt ons inderdaad naar het ingetoetste adres, maar Ikea blijkt in geen velden of wegen te bekennen. We hebben inderdaad al vaker geconstateerd dat 's navigators wegen ondoorgrondelijk zijn. En wat moet een mens dan beginnen? Inderdaad, naar de bekende weg vragen.............in het Italiaans, bij een tankstation. Waarschijnlijk hebben we de uitleg van de pompbediende goed begrepen. Toch maar even checken in het Frans.

En warempel, we komen aan op de plek van bestemming.

Twee bureaustoelen aangeschaft en een relaxstoel(ja, die bekende) met voetenbankje. En niet te vergeten wat planten om het wat gezelliger te maken in huis.Het begint er op te lijken.

 

Vandaag, zondag naar San Miniato al Monte, waarschijnlijk de mooist gelegen kerk van Florence geweest. Aan de bouw van de San Miniato al Monte zit een legende vast die vertelt hoe in de derde eeuw de heilige Miniatus, onthoofd op verdenking van christensympathieën, met zijn hoofd onder de arm de Arno overstak om uiteindelijk op de plaats waar de kerk nu staat te bezwijken. In de elfde eeuw besloot bisschop Hildebrand op de plaats waar sinds de vierde eeuw een kapelletje de heilige herdacht een kerk te bouwen. Een prachtig voorbeeld van Romaanse stijl. In het begin van de dertiende eeuw is de bouw voltooid. Opvallend is de adelaar met een baal wol in de klauwen, het wapen van het Wolweversgilde(Arte di Calimala) dat de kerk beheerde. Een interieur dat zowel soberheid als Byzantijnse rijkdom laat zien en waar op de muren werkelijk prachtige fresco's te bewonderen zijn daterend uit de 14e eeuw.

Absoluut een bezoek waard. Een gedeelte van deze kerk wordt bewoond door Benedictijnse

monniken. In een klein winkeltje kun je zien wat er zoal aan huisvlijt door de monniken gedaan wordt, van zelfgemaakte honing tot zeep, allerlei kruidendrankjes met geneeskrachtige werking, rozenkransen, crèmes en zalfjes, chocolade en prachtige handgemaakte kaarten.

Ik kan het niet laten en koop een potje zelfgemaakte bloemenhoning, een replica en een ansichtkaart van de annunciatie van Fra Angelico en een flesje lavendelwater. Ergens heb ik gelezen dat muggen niet van lavendel houden.

 

 

 

 

 

 

  


wandelen en fietsen in Florence

Posted on 31/8/2007 at 22:47 - 0 Comments - Post Comment - Link

Voordat ik naar Florence ging, vroeg iemand mij of .hier ook zwervers zijn. Bij een stad met zoveel schoonheid kun je je dat nauwelijks voorstellen. Maar zoals zich overal  ter wereld "outcasts" bevinden, mensen die het niet redden in deze maatschappij, die niet aan de

geldende normen en waarden voldoen, zijn ze hier ook te vinden. Tijdens het uitlaten van mijn hond, Jerry, werd ik al met mijn neus op de feiten gedrukt. 

De stadsreinigingsdienst maakt eens per week de straten schoon en haalt dan direct al het

afval op. In Florence bevinden zich overal verzamelpunten met containers waar je je afval zoals papier, glas en keuken- en tuinafval naar toe moet brengen. Niks vuilnisbak aan de weg en de volgende dag 's avonds na het werk weer terugzetten. De vervuiler loopt en betaalt. Misschien wat voor ons verwende Nederlanders.( Nou ja, een klein beetje doen we dat al met glas en papier en binnenkort ook met plastic flessen zonder statiegeld.) Maar goed, voor iemand die niet normaal aan de kost kan komen om wat voor redenen dan ook, is er echt nog wel wat eetbaars bij met als bijkomend voordeel dat hij/zij maar één container hoeft te openen voor ontbijt, lunch of diner. Waar ik tijdens mijn wandeling echter niet op gerekend had, is dat een zwerver in de open lucht naar het toilet moet. Terwijl  ik op klaarlichte dag langs de afval verzamelplaats loop, zie ik tussen de containers

plotseling  een paar blote billen omhoog komen. Ze behoorden een zwerver toe die na zijn

lunch uit de "groene" container ineens hoge nood kreeg. Uiteraard heb ik net gedaan of ik niets zag, het was al genant genoeg voor de goede man.

Nu besef ik zeker wel dat sommige mensen niet te benaderen zijn en niet eens geholpen willen worden, maar voorzieningen voor deze mensen mogen er wel zijn. Ik weet niet hoe dat in Italië geregeld is. Er zal vast wel een afdeling van het Leger des Heils of een andere instantie zijn die zich over deze mensen ontfermt, maar toch.

Het is wel zo dat deze mensen minder snel aankloppen dan in Nederland, omdat het klimaat en de temperatuur zo zijn dat je redelijk kunt overleven op straat. Maar wat als dat gaat veranderen?

 

Ik ben erg blij dat Johan mijn fiets heeft meegenomen uit Nederland. Zit een stuk prettiger dan een mountainbike met een racezadel. De hoeveelheid versnellingen mis ik wel een beetje, maar wat conditie opdoen kan ook geen kwaad. Heerlijk, niet nadenken of het nu wel of niet zal gaan regenen. Gewoon opstappen en fietsen maar............ Dat had je gedacht. In Florence zijn geen of nauwelijks fietspaden. Je begeeft je gewoon tussen auto's, motoren en scooters en je hebt geluk als er rekening met je gehouden wordt. Er zijn nl. niet veel fietsers in Florence.

Gelukkig is de weg vrij breed aangelegd,  bijna allemaal éénrichtingsverkeer. En als je op een verkeersplein rijdt als fietser heb je gewoon voorrang op een auto. Dat is wel een leuke ervaring. Verder zijn er wel verkeersregels, maar iedereen doet maar wat. Wie het eerste bij de kruising is, neemt voorrang of je het nou hebt of niet. Dat is wel even wennen. En het gekke is dat het allemaal ook nog goed gaat.

 

's Morgens probeer ik al wandelend eens iemand "buon guorno" toe te wensen, maar dat schijnt vreemd te zijn als je mensen niet kent. Een mens moet toch wat in een vreemde buurt. De meesten kijken mij verbaasd aan en sommigen mompelen inderdaad iets terug. Misschien is men het niet gewend of heeft men gewoon een ochtendhumeur.

De meeste belangstelling gaat uit naar Jerry, en dan vooral of hij "maschio" of "femminino" is.

Als ik zeg dat hij "maschio" is, wordt er soms driftig nee geschud en ik vermoed dat er dan

een vrouwelijk hondje in het geding is. Tja, en dan valt er niet veel meer te zeggen. Of als mensen hun hond nog nauwelijks in bedwang kunnen houden als ze ons aan zien komen en dan uit voorzorg met een grote boog om ons heenlopen.Dan weet ik al hoe laat het is want desbetreffende hond is dan gewoon een enorme macho.Het spijt mij, lezend mannelijk publiek, maar deze honden zijn altijd van het mannelijk geslacht.

De contacten in de buurt lopen dus nog niet echt lekker.

 

Aan de achterzijde van ons huis heeft Johan gisteren een waslijn opgehangen. Speciaal voor het bedlinnen. Hebbenn we toestemming voor gekregen van onze gastheer, Enrico.

Kregen we vanmorgen een telefoontje dat de lijn weg moest omdat de achterkant van het huis "shared property" is. Wat dat inhoudt, begrijp ik nog niet, want ik kijk wel tegen de was van de overburen aan. Misschien kunnen we aan de voorkant een waslijn maken. Bovendien is buiten was ophangen toch niet zo'n pretje, want de muskietenkolonie is altijd sneller met steken dan ik met de was ophangen.

 

Echter, aan de horizon gloort licht.  A.s. maandag begint onze cursus Italiaans. Direkt twee uur en drie kwartier les. Iedere dag. Dus misschien moeten we onze contacten daar opdoen. Ik heb er in ieder geval veel zin in.

Verder heb ik me aangemeld voor een European University Choir. Met een Italiaanse dirigent.

Ik ben benieuwd in welke taal we gaan zingen.

 

Morgen vertrekt Vincent weer naar Nederland. Ik zie al een beetje tegen het afscheid op, want voor december zullen we hem waarschijnlijk niet meer zien. Gelukkig kunnen we skypen en hebben we een webcam aangeschaft. Het haalt iemand die ver weg is toch een beetje dichterbij. Wat techniek toch allemaal niet mogelijk maakt. En dan moet je je bedenken dat toen de eerste telefoons geïntroduceerd werden men daar in eerste instantie argwanend tegenover stond. Het zou de communicatie tussen mensen onpersoonlijker maken en mensen zouden elkaar niet meer in de ogen kijken tijdens een gesprek etc. Uiteindelijk is gebleken dat

mensen juist beter en meer gingen communiceren. In het begin waren het korte mededelingen, men was immers niet gewend om veel te spreken aan een telefoon. Mensen schijnen moeilijke onderwerpen makkelijker aan de telefoon met elkaar te bespreken dan in een "face to face"

gesprek. En hetzelfde geldt inmiddels ook voor het internet.

 

ciao allemaal.

 

 

  

 

 

 

 

 


Een nieuwe stad

Posted on 27/8/2007 at 21:16 - 1 Comments - Post Comment - Link

Op maandagochtend 20 augustus iets na 06.00 uur is onze reis naar Firenze(Florence) begonnen. Een heel jaar om deze bijzondere stad te ontdekken. We hebben ongeveer zeventien uur gereden met onze auto plus aanhanger voordat we op de plek van bestemming aankomen. De ouders van Enrico, onze verhuurder(die overigens zelf in Amsterdam werkt en woont) staan te wachten om ons te verwelkomen. Na een paar minuten verschijnt ook Enrico, die voor een paar dagen op werkbezoek is in Florence. Inmiddels is het al rond 00.30 uur en we spreken af dat Enrico de volgende dag terugkomt om nog wat formaliteiten met ons te regelen. Nadat Johan de aanhanger heeft uitgeladen en we wat in ons huis rondgekeken hebben, duiken we behoorlijk moe onze bedden in. Door de houten luiken voor de ramen worden  we niet al te vroeg wakker. Onze hond, Jerry, is dolblij ons 's morgens weer te zien. We hebben hem de hele nacht niet gehoord. Ook hij is doodmoe van de reis gaan slapen in zijn bench. En het moet gezegd, hij heeft zich de hele reis voorbeeldig gedragen. Nu gedraagt Jerry zich doorgaans altijd voorbeeldig in de auto, maar een reis van zeventien uur is voor een hond toch niet niks .En het pilletje tegen onrustigheid bleek ook niet nodig.

 Eerst maar eens op ontdekkingstocht voor brood en andere etenswaren. Terwijl ik de tafel buiten dek voor het ontbijt, halen Johan en Vincent de benodigde boodschappen. Als we zitten te ontbijten, blijkt al snel dat we heel erg welkom zijn. Ontelbare muggen vliegen af en aan om zich tegoed te doen aan ons Hollandse bloed. Wat is dit? Is iedereen hier met vakantie en wat is er mis met het alom verkrijgbare Italiaanse bloed? Wat van ver komt is kennelijk een stuk aantrekkelijker. Maar we laten ons niet klein krijgen en ik haal ons afweergeschut tevoorschijn, antimugmiddelen met Deet. Het nadeel is dat een stukje Deetloze huid snel is gevonden door onze muggen.Op de bijsluiter lees ik dat het niet zo is dat je helemaal niet gestoken wordt. Het is in ieder geval een geruststelling dat je minder gestoken wordt. De geur van dit ongezonde goedje maakt een mens ook niet vrolijk.

Dus zit er niets anders op dan een premie op elke dode mug te zetten en ze één voor één te elimineren. Mocht iemand nog tips hebben om de Italiaanse muggen op een natuurlijke manier te weren(insmeren met uien, knoflook en teatreeolie hebben we al geprobeerd), dan houden we ons aanbevolen.

De rest van de dag besteden we aan uitpakken en boodschappen doen in Esselunga, een zeer uitgebreide en goed gesorteerde supermarkt in Florence.

We verbazen ons over de hoeveelheden en soorten fruit die prachtig uitgestald liggen. Ik zie mensen met een plastic handschoen fruit pakken. Daar is over nagedacht. Ook Italianen hebben net als Nederlanders de gewoonte fruit aan te raken voordat men beslist dat bv. perzik A er een stuk beter uitziet dan perzik B. En iedereen weet dat de houdbaarheid van fruit er niet op vooruit gaat als iedereen er met z'n handen aanzit. Ik ben alleen benieuwd wat aan het einde van de dag met de berg plastic handschoenen gebeurt.

De prijzen van het fruit en de groenten zijn onvoorstelbaar laag. Dat kan ook niet anders als het aanbod zo groot is.Tot zover over de supermarkt, want daar is nog wel meer over te vertellen.

 

De volgende dag begint met hevige regenval. 's Middags besluiten we naar San Gimignano te rijden in de hoop dat het daar droog is. Dit middeleeuwse plaatsje ten noorden van Siena is het bekendst om zijn middeleeuwse torens. Toscane staat bekend om z'n kortdurende heftige regenbuien, waarna de zon gewoon weer doorbreekt.

In San Gimignano aangekomen, regent het nog harder dan in Florence en we besluiten door te rijden naar Volterra, ook een middeleeuws stadje, gesticht door de Etrusken. Ook daar is het niet beter en we besluiten terug te rijden. Als we in de buurt van San Gimignano zijn, klaart het toch ineens op en begint de zon te schijnen. Dus opnieuw naar San Gimignano gereden en één van de  middeleeuwse torens beklommen om van het prachtige Toscaanse uitzicht te te genieten. Nu de zon terug is, loopt het stadje al snel vol met allerlei mensen. Opvallend veel Engelse toeristen. Het is zo'n 27 graden geworden.

 

Afgelopen zondag is Johan weer met de auto naar Nederland vertrokken omdat hij nog twee dagen moet werken en om Ivo af te halen. Hij wilde nog wat extra tijd om afscheid te kunnen nemen van vrienden, om te werken en om nog een keer met de band, waarin hij basgitarist is, te spelen. Het is ook niet niks voor een jongen van net 17 om alles achter te moeten laten om een jaar in Florence te gaan wonen. Aan de andere kant is het ook een bijzondere kans, die niet iedereen krijgt.

Ik ben blij dat we morgen, 29 augustus weer compleet zijn. Dan kunnen we nog een beetje vakantie houden met z'n vieren totdat Vincent op zaterdag weer teruggaat naar Nederland.